Patrick Plaggenborg

De vele projecten die ik geanalyseerd heb voor mijn onderzoek naar RFID-toepassingen gerelateerd aan kunst gebruikten RFID op verschillende manieren. Het was goed te zien hoe na verloop van tijd de manier waarop RFID gebruikt wordt evolueert. In de meest simpele projecten wordt er puur gebruik gemaakt van object-level identificatie. Een stap verder was het toevoegen van de locatie waarop het object wordt uitgelezen. Door iedere keer bestaande toepassingen op een net iets andere (betere) manier te gebruiken kon RFID op een geavanceerdere manier toegepast worden.

De ontwikkelingen die RFID in deze projecten doormaakte heb ik uiteengezet in een nieuw document. Het meest opvallende hieraan is de herhaling die plaatsvindt in de ontwikkeling. Uiteindelijk levert dit een uitgangspunt op voor mijn individuele project.

Download:
Evolutie RFID-toepassingen - Patrick Plaggenborg.pdf

Er zijn erg veel voorbeelden van toepassingen van RFID maar de meeste zijn vooral gericht op verbeterde logistiek en het verzamelen van consumentengegevens. Het is belangrijk dat RFID ook op een positieve manier wordt ingezet op vooral het gebied van de kunst om te voorkomen dat deze techniek alleen in één adem genoemd wordt met privacyproblemen.

Voor toekomstige projecten is het interessant om te weten welke gebieden bestaande RFID projecten al betreden hebben. Régine Debatty verzamelt op haar website www.we-make-money-not-art.com de meest uiteenlopende mediakunstprojecten waarvan ook een groot aantal gebruik maken van RFID. Aan de hand van deze lijst heb ik de projecten geanalyseerd en beoordeeld op de toegevoegde waarde, nieuwe invalshoeken, voor- en nadelen, positieve benadering of herhaling van iets wat eerder is gedaan.

Dit onderzoek zal mijn afstudeerthesis onderbouwen. Het is hier te downloaden:
Onderzoek RFID-toepassingen - Patrick Plaggenborg.pdf

De exegesis moet bestaan uit zowel een praktisch uitgevoerd gedeelte en een onderzoek. Deze twee moeten hand in hand gaan en elkaar dus aanvullen. Mijn interesse voor reclame wil ik gaan combineren met mijn fascinatie voor de mogelijkheden die RFID te bieden heeft.

Het is mijn bedoeling om een reclame/promotiecampagne te ontwikkelen waarbij gebruik wordt gemaakt van RFID op een positieve manier. Ik wil een scenario gaan uitwerken waarbij niet direct wordt gedacht aan privacyproblemen en Big Brother doemscenario’s. RFID zal op een creatieve manier in combinatie met producten van een fabrikant worden ingezet om zo consumenten iets speels te bieden.

Mijn project moet het negatieve karakter van reclame bij consumenten wegnemen en tegelijkertijd laten zien dat RFID ook op een leuke manier kan worden ingezet zonder dat consumenten zich in hun privacy voelen aangetast. Het product van een fabrikant dient hierbij als platform zodat een grote verspreiding plaats kan vinden en tegelijkertijd zal de kijk van de consument een positieve wending nemen.

Voor mijn opleiding tot Master of Arts in European Media aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht ben ik in het tweede half jaar (de Exegesis) bezig met een individueel project. Daarnaast doe ik onderzoek dat in een thesis moet worden beschreven. Ik heb een nieuwe categorie aangemaakt waar ik mijn bevindingen kan neerzetten. Het wordt voor mijzelf een mooi overzicht en misschien hebben anderen er nog wat aan.

Helaas. Het zit er weer op voor mij. Gisteravond was het tijd om weer te gaan. Nadat m’n tas tot op de laatste kilo volgepakt was gingen we met Bart z’n busje naar Johannesburg Airport. Esther en Priscilla gingen mee. Ik heb er de laatste dagen al veel over nagedacht hoe raar het wel niet moet zijn om weer terug te zijn in Nederland. Nadat ik eerder die dag een evaluatiegesprek met Albert van de UNSA heb gehad (wat trouwens positief ging!) was het toch echt tijd om te gaan.

Wat een klote uren zijn dat geweest zeg. Eerst zit je een half uur in het busje met het gevoel dat je weet dat je zo weg moet. Maar eigenlijk besef je het niet. Je staat op Joburg airport zelf en je hebt het nog steeds niet helemaal door. Maar je moet toch echt weg. Na een lang en moeilijk afscheid van Esther en vooral van Priscilla moest ik dan toch echt door de paspoort controle. Ik ging even ergens zitten en snapte er niks van eigenlijk. Nog even en ik zat weer in Nederland. Dat even viel wel tegen want alleen de vlucht naar Zurich duurde natuurlijk al meer dan 10 uur.

Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat kreeg ik een deja-vu van de heenweg. Ik leek allemaal precies hetzelfde en ik moest steeds maar denken aan hoe dat ook al weer was toen ik aankwam. Het leek zo kort geleden. Na een best prettige vlucht kwam ik dan eindelijk in Zurich aan waar ik moest overstappen voor een vlucht naar Schiphol Amsterdam. Die vlucht was niet zo comfortable. Veel turbulentie en tijdens de daling kreeg ik gigantisch last van mijn oren.

Daar sta je dan op Schiphol. Ik heb de afgelopen dagen zoveel nagedacht over hoe raar het wel niet moet zijn dat ik het helemaal niet raar vond om er weer te zijn. Het was echt leuk om pa, ma, opa en oma weer op me te zien wachten en het stomme eraan was dat het bijna vorige week leek dat ik weggebracht was. Ook alles van Zuid-Afrika lijkt ineens zo erg lang geleden terwijl het nog minder dan 24 uur geleden was dat je daar nog relaxed op de veranda in het zonnetje zat. Camiel zei het al een tijdje geleden, het leventje in Nederland went echt zo snel weer.

Pa en ma hadden het huis mooi versiert en ik kreeg een mooie taart met een foto van mezelf erop. “Welkom Thuis!”. En het lijkt wel alsof ik niet weggeweest ben. Maar de mooie herinneringen pakt niemand meer af!

Bij thuiskomst vond ik een lieve valentijnskaart die stiekem in mijn tas gestopt was. Jammergenoeg zie ik je pas weer over 4,5 week Priscil… En het afscheid was al zo kut. Maar gelukkig is het geen afscheid… Tot heel snel! xxx

En de bende van vijf (eigenlijk 6) ziet elkaar weer op Esther’s Welkom-Thuis feestje op 18 Maart!!!!! Tot gauw allemaal!

Iedereen van de nieuwe huisgenoten ging afgelopen zaterdag naar de Caves vlakbij Johannesburg. Esther, Priscilla, Rob en ik bleven thuis. Het zou mijn eennalaatste dag in Zuid-Afrika worden dus we hebben een lekkere picknick gehouden in de tuin in het nog lekkere weer die dag. Het zou een rustig dagje worden. Totdat we op een gegeven moment wat mensen op straat hoorden praten. Na een tijdje gingen we ons toch wel afvragen wat er nou eigenlijk gebeurde daar. Er stonden wat lui met hun bakkie aan de overkant van de straat. Eigenlijk stonden ze maar een beetje.

Na een half uur á uur waren ze er nog en besloten we maar even een kijkje op straat te gaan nemen. Daar werd ons verteld dat er vandaag de Jool was. Alle studenten van de universiteit doen de eerste week helemaal niets en worden zo goed als gedwongen om grote praalwagens te maken. Er wordt een grote parade door Pretoria georganiseerd waarbij alle straten afgezet worden. De studenten lopen dan met blikjes rond waarmee ze om geld vragen. Dit geld is wel voor een goed doel. Verder is het natuurlijk een grote dronken gebeurtenis.

Het leek ons wel leuk om te zien dus we pakten twee van onze bankstellen en hebben die op straat neergezet. Een klein bijzettafeltje hadden we er nog bij en een pak wijn en we waren voorzien. Na een tijdje kwamen de studenten met hun wagens langs en trokken niet alleen zij maar ook wij aardig wat aandacht met ons huiskamertje midden op straat. Op een gegeven moment kwamen er twee gasten die ons gingen interviewen. Het schijnt nog op tv te komen ook: A.s. vrijdag om 18:00 op DStv kanaal 35 (Kyktv). Hopelijk kan het opgenomen worden want ik zou het nog wel terug willen zien.

Na een tijdje kwamen dus alle studenten langs met hun potjes. En ze hadden de prachtigste karren gemaakt die om auto’s heen waren gebouwd. Van alles kwam er langs: van helikopters tot een gigantisch rijdend brood en dolly het schaap. Ook zagen we een grote berg pleerollen met daarop een ronddraaiende wc. We keken onze ogen uit en het was natuurlijk ook leuk om te zien hoe al die studenten vrolijk rondliepen met hun potjes. Meer dan een paar rand hadden we niet voor ze dus we moesten ze al snel teleurstellen. Maar wat wil je als je in een stoet van honderden zo niet duizenden studenten een beetje achteraan loopt :-b

’s Avonds was er nog een groot feest op Hatfield square en op de parkeerplaats. Er draaide een DJ, de hele parkeerplaats stond vol met dansende mensen en er werd echt leuke muziek gedraaid. De avond sloten we af in Recess. Dat was alweer mijn laatste avondje in Zuid-Afrika helaas. Maar het was gezellig!

Esther en Priscilla moesten bij Heartbeat dozen gaan sorteren. Heartbeat, een organisatie die weeskinderen in communities helpt heeft van de sponsors een heleboel schooltassen met schoolspullen gekregen die allemaal al netjes gevuld waren met schriftjes, pennen, pennenbakjes en schrijfblokken enzo. Ze zijn waren alleen bedoeld voor de secondary en primary school waarbij er voor de secondary ook nog verschillen in rekenmachine waren. Dat was dus waar de dozen met schooltassen op gesorteerd moesten worden. Ze konden er wel wat hulp bij gebruiken dus ik ben vandaag meegegaan. We hebben echt keihard gewerkt en hebben zo goed als de hele kamer met dozen weggewerkt.

Rond een uur of 15:30 was het tijd om weer naar huis te gaan want lange dagen maken ze niet echt daar bij Heartbeat. Esther en Priscilla tenminste ;-) De bus van 15:45 kwam niet opdagen dus pakten we de bus van 17:00 die ook te laat kwam. Maar dat schijnt normaal te zijn. We hebben alle tijd van de wereld dus echt erg is het ook niet.

Tijdens het ritje in de bus kreeg ik toch een beetje het gevoel dat alles normaal geworden is hier. Je kijkt nergens meer van op terwijl alles toch zo anders is. Juist de laatste weken begint alles steeds normaler te worden. Ik denk dat dat het terugkomen in Nederland een stuk moeilijker maakt. Het zal heel erg wennen worden.