Patrick Plaggenborg

Helaas. Het zit er weer op voor mij. Gisteravond was het tijd om weer te gaan. Nadat m’n tas tot op de laatste kilo volgepakt was gingen we met Bart z’n busje naar Johannesburg Airport. Esther en Priscilla gingen mee. Ik heb er de laatste dagen al veel over nagedacht hoe raar het wel niet moet zijn om weer terug te zijn in Nederland. Nadat ik eerder die dag een evaluatiegesprek met Albert van de UNSA heb gehad (wat trouwens positief ging!) was het toch echt tijd om te gaan.

Wat een klote uren zijn dat geweest zeg. Eerst zit je een half uur in het busje met het gevoel dat je weet dat je zo weg moet. Maar eigenlijk besef je het niet. Je staat op Joburg airport zelf en je hebt het nog steeds niet helemaal door. Maar je moet toch echt weg. Na een lang en moeilijk afscheid van Esther en vooral van Priscilla moest ik dan toch echt door de paspoort controle. Ik ging even ergens zitten en snapte er niks van eigenlijk. Nog even en ik zat weer in Nederland. Dat even viel wel tegen want alleen de vlucht naar Zurich duurde natuurlijk al meer dan 10 uur.

Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat kreeg ik een deja-vu van de heenweg. Ik leek allemaal precies hetzelfde en ik moest steeds maar denken aan hoe dat ook al weer was toen ik aankwam. Het leek zo kort geleden. Na een best prettige vlucht kwam ik dan eindelijk in Zurich aan waar ik moest overstappen voor een vlucht naar Schiphol Amsterdam. Die vlucht was niet zo comfortable. Veel turbulentie en tijdens de daling kreeg ik gigantisch last van mijn oren.

Daar sta je dan op Schiphol. Ik heb de afgelopen dagen zoveel nagedacht over hoe raar het wel niet moet zijn dat ik het helemaal niet raar vond om er weer te zijn. Het was echt leuk om pa, ma, opa en oma weer op me te zien wachten en het stomme eraan was dat het bijna vorige week leek dat ik weggebracht was. Ook alles van Zuid-Afrika lijkt ineens zo erg lang geleden terwijl het nog minder dan 24 uur geleden was dat je daar nog relaxed op de veranda in het zonnetje zat. Camiel zei het al een tijdje geleden, het leventje in Nederland went echt zo snel weer.

Pa en ma hadden het huis mooi versiert en ik kreeg een mooie taart met een foto van mezelf erop. “Welkom Thuis!”. En het lijkt wel alsof ik niet weggeweest ben. Maar de mooie herinneringen pakt niemand meer af!

Bij thuiskomst vond ik een lieve valentijnskaart die stiekem in mijn tas gestopt was. Jammergenoeg zie ik je pas weer over 4,5 week Priscil… En het afscheid was al zo kut. Maar gelukkig is het geen afscheid… Tot heel snel! xxx

En de bende van vijf (eigenlijk 6) ziet elkaar weer op Esther’s Welkom-Thuis feestje op 18 Maart!!!!! Tot gauw allemaal!

Iedereen van de nieuwe huisgenoten ging afgelopen zaterdag naar de Caves vlakbij Johannesburg. Esther, Priscilla, Rob en ik bleven thuis. Het zou mijn eennalaatste dag in Zuid-Afrika worden dus we hebben een lekkere picknick gehouden in de tuin in het nog lekkere weer die dag. Het zou een rustig dagje worden. Totdat we op een gegeven moment wat mensen op straat hoorden praten. Na een tijdje gingen we ons toch wel afvragen wat er nou eigenlijk gebeurde daar. Er stonden wat lui met hun bakkie aan de overkant van de straat. Eigenlijk stonden ze maar een beetje.

Na een half uur á uur waren ze er nog en besloten we maar even een kijkje op straat te gaan nemen. Daar werd ons verteld dat er vandaag de Jool was. Alle studenten van de universiteit doen de eerste week helemaal niets en worden zo goed als gedwongen om grote praalwagens te maken. Er wordt een grote parade door Pretoria georganiseerd waarbij alle straten afgezet worden. De studenten lopen dan met blikjes rond waarmee ze om geld vragen. Dit geld is wel voor een goed doel. Verder is het natuurlijk een grote dronken gebeurtenis.

Het leek ons wel leuk om te zien dus we pakten twee van onze bankstellen en hebben die op straat neergezet. Een klein bijzettafeltje hadden we er nog bij en een pak wijn en we waren voorzien. Na een tijdje kwamen de studenten met hun wagens langs en trokken niet alleen zij maar ook wij aardig wat aandacht met ons huiskamertje midden op straat. Op een gegeven moment kwamen er twee gasten die ons gingen interviewen. Het schijnt nog op tv te komen ook: A.s. vrijdag om 18:00 op DStv kanaal 35 (Kyktv). Hopelijk kan het opgenomen worden want ik zou het nog wel terug willen zien.

Na een tijdje kwamen dus alle studenten langs met hun potjes. En ze hadden de prachtigste karren gemaakt die om auto’s heen waren gebouwd. Van alles kwam er langs: van helikopters tot een gigantisch rijdend brood en dolly het schaap. Ook zagen we een grote berg pleerollen met daarop een ronddraaiende wc. We keken onze ogen uit en het was natuurlijk ook leuk om te zien hoe al die studenten vrolijk rondliepen met hun potjes. Meer dan een paar rand hadden we niet voor ze dus we moesten ze al snel teleurstellen. Maar wat wil je als je in een stoet van honderden zo niet duizenden studenten een beetje achteraan loopt :-b

’s Avonds was er nog een groot feest op Hatfield square en op de parkeerplaats. Er draaide een DJ, de hele parkeerplaats stond vol met dansende mensen en er werd echt leuke muziek gedraaid. De avond sloten we af in Recess. Dat was alweer mijn laatste avondje in Zuid-Afrika helaas. Maar het was gezellig!

Esther en Priscilla moesten bij Heartbeat dozen gaan sorteren. Heartbeat, een organisatie die weeskinderen in communities helpt heeft van de sponsors een heleboel schooltassen met schoolspullen gekregen die allemaal al netjes gevuld waren met schriftjes, pennen, pennenbakjes en schrijfblokken enzo. Ze zijn waren alleen bedoeld voor de secondary en primary school waarbij er voor de secondary ook nog verschillen in rekenmachine waren. Dat was dus waar de dozen met schooltassen op gesorteerd moesten worden. Ze konden er wel wat hulp bij gebruiken dus ik ben vandaag meegegaan. We hebben echt keihard gewerkt en hebben zo goed als de hele kamer met dozen weggewerkt.

Rond een uur of 15:30 was het tijd om weer naar huis te gaan want lange dagen maken ze niet echt daar bij Heartbeat. Esther en Priscilla tenminste ;-) De bus van 15:45 kwam niet opdagen dus pakten we de bus van 17:00 die ook te laat kwam. Maar dat schijnt normaal te zijn. We hebben alle tijd van de wereld dus echt erg is het ook niet.

Tijdens het ritje in de bus kreeg ik toch een beetje het gevoel dat alles normaal geworden is hier. Je kijkt nergens meer van op terwijl alles toch zo anders is. Juist de laatste weken begint alles steeds normaler te worden. Ik denk dat dat het terugkomen in Nederland een stuk moeilijker maakt. Het zal heel erg wennen worden.

Eindelijk was het dan zo ver, voor de laatste keer naar de UNSA fietsen! Lekker op het gemakje op weg omdat je weet dat het de laatste keer is. Later die dag zou Tijmen mijn fiets overnemen dus ik moest even extra genieten :-)

Onderweg heb ik nog wat foto’s gemaakt van de schitterende omgeving waar ik al maanden iedere dag doorheen fiets. Ik heb het gelukkig wat rustiger aan kunnen doen, en we zijn natuurlijk wat vaker gestopt dan normaal. Aangekomen bij de UNSA weer even lekker het zwembad in en dan nog voor ongeveer een uurtje aan het werk. De dag ervoor had ik al zo goed als alles afgerond maar ik was een klein detail vergeten waardoor ik vrijdag dus nog terug moest komen. Toch wel lekker afsluiten als de boel eindelijk goed werkt.

Op de terugweg was het nog even afzien op Pikkewijn Avenue maar daar was ik al zo aan gewend dat het niet meer zoveel voorstelde. Bij aankomst zaten de drie nieuwe studenten al op de veranda. Roelof, Jiri en Tijmen waren die dag aangekomen en staan klaar om het huis voor het komende half jaar over te nemen. Erg relaxte lui zijn het en we hebben het die avond ook gelijk gezellig gemaakt. Toch wel raar dat het huis waar wij al die tijd met z’n vijven in hebben gewoond nu ineens helemaal vol zit met andere studenten. De dag erna kwamen Rob en Maaike aan dus de teller staat al weer op negen. Vandaag (zondag) komt ook Carolien hier wonen dus dan is het met 10 man al bijna net zo vol als in Lisdogan.

Maar voor mij zit het er al weer bijna op. Nog 7 dagen en ik stap alweer op het vliegtuig terug naar Nederland. Nog even een rustig weekje en dan ben ik er weer!

Na vijf maanden elkaar iedere dag gezien te hebben en ontzettend veel leuke dingen met elkaar gedaan te hebben zijn Philip en Sebastiaan weer terug naar Nederland gegaan. Wat een rare situatie zeg. Het voelt niet eens alsof jullie weg zijn. Als het goed is zitten de twee al weer in Nederland op dit moment en moeten zich nog raarder voelen. We zien jullie de 18e bij Esther thuis! Het was een geweldig half jaar, bedankt!

Ondertussen komen er al weer nieuwe studenten. Afgelopen vrijdag is Cyriel aangekomen die net als mij bij de UNSA gaat stagelopen en het aankomend weekend komen er weer vijf bij. Het zal in ieder geval nooit meer hetzelfde worden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat worden als we vanavond thuis zijn en Philip en Sebastiaan gewoon niet thuiskomen om de normale tijd. Gisteren was het al raar aan tafel om met z’n vieren te gaan eten.

Terug naar huis komt nu toch echt dichtbij. Tot op de minuut dat Bart aankomt om ze naar het vliegtuig te brengen heb je het erover dat het erop zit maar nu ze weg zijn voel je pas het verschil. Dan merk je toch dat de periode van ongeveer een half jaar nu toch echt afgesloten wordt. We zullen elkaar ongetwijfeld nog opzoeken en de mooie herinneringen blijven voor altijd!

Awwwwwwwwwwww.

Camiel heeft ons gisteren verlaten. Deze laatste weken gaat er bijna ieder weekend wel iemand weg. Vrijdag hadden we het afscheidsfeestje van Camiel, volgende week maandag gaan Philip en Sebastiaan weg en twee weken daarna ga ik weer naar Nederland. Esther en Priscilla gaan pas 16 maart terug. Die hebben eerst nog een vakantie te gaan! Het is oneerlijk.

Verder gebeurd er niet echt veel bijzonders meer hier. Het voelt een beetje als aftellen naar de dag dat je terugvliegt. Stage zit tegen afronden aan hoewel er nog aardig wat te doen is. Als je niet echt meer wat hebt om naar uit te kijken hier wordt het gevoel toch wat anders. Het blijkt leuk en gezellig natuurlijk maar tegen de tijd dat je naar huis moet vind je het niet erg meer. Hoewel afscheid nemen nooit leuk is natuurlijk :-)

Camiel, we zien je op je verjaardagsfeestje weer!

Ik ben afgelopen weekend met Priscilla een weekendje naar Sabie geweest. Sabie ligt op ongeveer 4 uur rijden van Pretoria af, vlakbij het Krugerpark. Het is een dorp dat dat echt leeft van de bosbouw en dat kun je gelijk merken. Bij Sabie ligt ook het grootste door mensen aangelegde bos. Je ziet veel grote bossen met kale vlaktes erbij waar de bomen net gekapt zijn.

Rond een uur of 16:30 kwamen we aan en we zijn toen even een kijkje gaan nemen in de lodge. Sabie zelf is maar een klein dorpje maar blijkbaar keken we niet goed want de lodge die aan de hoofdstraat zat konden we in eerste instantie niet vinden. Na wat eten gemaakt te hebben ging het verwarmde zwembad open na 19:00. Via een buizensysteem wordt het water rondgepompt langs een vuur en zo wordt het zwembad verwarmd. Toen het zeil eraf ging zag je het water al dampen. Heerlijk!

De volgende ochtend stond tubing op het programma. Met een grote rubberen opblaasband, een zwemvest en een helm gingen we de rivier af. De plek waar we begonnen lag ongeveer 20 minuten van het dorpje zelf vandaan. Na wat instructies ging je dan de eerste rapids af. Natuurlijk probeer je je band rechtop te houden, maar dat lukt niet altijd. De eerste paar rapids waren redelijk rustig, dus daar is het nog goed te doen. Soms kom je vast te zitten tussen wat rotsen en moet je jezelf even proberen los te trappen. Voor de rest is het steeds een rapid af en dan flink peddelen naar de volgende. De stroom neemt je wel mee maar het gaat in die tussenstukjes vaak zo gigantisch langzaam.

Niet overal kon je met je tube langs. Sommige stukken waren te wild, te ondiep of gewoon te gevaarlijk door de rotsen die overal lagen. Dan gingen we uit onze tube de kant op en liepen we er omheen. Op een gegeven moment kwamen we bij een grote rots waar we toen op klommen en de tube voor ons het water in gooiden. Iedereen sprong daarna zijn tube achterna. Echt cool maar niet iedereen durfde te springen. Jammergenoeg voor hun hadden ze geen keuze en was het de enige manier om verder te gaan ;-)

Na nog een tijd peddelen en rapids afgaan kwamen bij de snelste stroming waar we af konden. Bijna iedereen ging daar wel kopje onder. Aan het eind kwamen we bij een grote vlakke rots waar je niet meer met je tube vanaf ging. De lucht werd uit de tube gelaten en het leek afgelopen. Toen bleek dat we nog allemaal van de rots af mochten glijden. We gingen allemaal achter elkaar als een treintje de rots af. Erg cool allemaal. Daarna mocht je nog twee keer zelf gaan en was het weer afgelopen.

’s Middags stond de bridge swing op de planning. Je springt van een brug van iets van 30 meter terwijl je vast zit aan een touw. Dat touw is aan de ene kant van de brug vastgemaakt en wordt strak gespannen onder de brug door. Aan de andere kant van de brug zit het touw aan jou vast en daar sta je dan aan de andere kant van de reling. Eerst ging Steve, een man die we in Sabie ontmoet hebben. Hij sprong voor het eerst. Daarna mocht Priscilla. Ook zij sprong voor het eerst en had nog het meest moeite met loslaten :-) We hebben leuke filmpjes gemaakt van hoe ze er drie keer over deed om uiteindelijk te springen :-D

Daarna ging ik naar beneden. De sprong naar beneden voelde op zich wel een beetje als de bungeejump die ik eerder had gedaan. Het duurde alleen maar heel kort voordat je al door het touw heen en weer geslingerd wordt. Erg cool maar vanaf dat je slingert is het niet meer dan een schommel op grote hoogte. Omdat we de enige drie waren die gingen die dag mochten we nog een keer. Het ging eigenlijk precies hetzelfde. Priscilla had zich nog voorgenomen om dit keer we in een keer te springen maar….. het lukte haar weer niet ;-)

Ik ging dit keer vooruit springen en dat was toch wel een stuk enger dan achteruit van de brug af springen. Toen vertelde die man ook nog eens dat deze jump de ’suicide jump’ heet en dat je schuin naar beneden moest duiken waarna je na 1x over de kop te draaien weer als een gewone bridge swing verder gaat. Deze sprong was echt zoveel keer gaver dan achteruit!

De rest van de dag was het uitrusten en ’s avonds weer lekker het zwembad in na een klein braaitje. Daar kregen we nog een geweldige vuurshow van Laurens. Echt super om te zien. De volgende ochtend werd het echt vroeg opstaan want we zouden gaan kloofen. We wilden het niet te laat maken maar toen bleek dat we met Laurens nog een night adventure konden gaan doen. En dat hebben we gedaan natuurlijk!

Eerst een kwartiertje rijden naar het bos en daar gingen we het bos zelf in zonder zaklantaarn of wat dan ook. De honden van de lodge gingen ook mee. Pikdonker was het dus we moesten allemaal stapje voor stapje lopen terwijl we elkaar vasthielden. Het was geen volle maan dus je zag echt nauwelijk wat. Wat je wel zag waren lichtgevende paddestoelen. Op de pikzwarte grond zag je allemaal lichtgevende puntjes. Na nog wat doorlopen kwamen we bij een gigantische waterval. Erg mooi om te zien. We hebben geprobeerd er foto’s van te maken maar het was gewoon te donker. Met flits zag je alleen de waterdruppeltjes die door de waterval in het rond vliegen. Dat was wel jammer maar het ging natuurlijk om de ervaring zelf en die was echt super.

De volgende dag gingen we kloofen met Rubbick. Wat een ervaring was dat zeg. Met een helmpje op het bos in door de rivier slenteren. Over rotsen klimmen en in beekjes zwemmen, echt geweldig! Rubbick had een waterdicht kistje bij zich waar de camera in kon dus we konden gelukkig foto’s maken van de prachtige omgeving die je overal tegen komt. Drakensberg was echt prachtig om te zien maar Sabie is denk ik nog wel wat mooier. Natuurlijk scheelt het ook dat je hier in Sabie er echt midden in kon komen.

En Rubbick kon ons de mooiste plekjes laten zien.
Traptreden in de rotsen waar water naar beneden stroomt, mooie uitzichten over de rivier en als allerlaatste de Mac Mac Waterfall waar we onderaan kwamen te staan. De rest van de toeristen kon de waterval alleen van bovenaf bekijken ;-) We hebben zelfs nog even onderaan de waterval gezwommen maar omdat hij iets van 65 meter hoog is zijn we er maar niet doorheen gegaan. Na even te genieten van het uitzicht gingen we weer. Na klimmen en klauteren over de rotsen en bomen kwamen we bovenaan de berg waar je een prachtig uitzicht had over de diepe kloof. Je kon echt helemaal op het randje van de afgrond gaan zitten op een uitstekende rots.

Helaas zat het er toen weer op. We hebben er nog even over gedacht om nog naar wat mooie plekjes richting Graskop te gaan maar we waren zo moe en het was al laat dat we dat maar niet meer gedaan hebben. We gingen rond een uur of 15:30 weer richting Pretoria. Onderweg ging het ineens gigantisch regenen en stormen! Niet echt relaxed rijden was dat dus en het hield maar niet op. Jammergenoeg was dit al weer het einde van de vakantie maar ik heb een heeeeerlijk weekend gehad!