Patrick Plaggenborg

Helaas. Het zit er weer op voor mij. Gisteravond was het tijd om weer te gaan. Nadat m’n tas tot op de laatste kilo volgepakt was gingen we met Bart z’n busje naar Johannesburg Airport. Esther en Priscilla gingen mee. Ik heb er de laatste dagen al veel over nagedacht hoe raar het wel niet moet zijn om weer terug te zijn in Nederland. Nadat ik eerder die dag een evaluatiegesprek met Albert van de UNSA heb gehad (wat trouwens positief ging!) was het toch echt tijd om te gaan.

Wat een klote uren zijn dat geweest zeg. Eerst zit je een half uur in het busje met het gevoel dat je weet dat je zo weg moet. Maar eigenlijk besef je het niet. Je staat op Joburg airport zelf en je hebt het nog steeds niet helemaal door. Maar je moet toch echt weg. Na een lang en moeilijk afscheid van Esther en vooral van Priscilla moest ik dan toch echt door de paspoort controle. Ik ging even ergens zitten en snapte er niks van eigenlijk. Nog even en ik zat weer in Nederland. Dat even viel wel tegen want alleen de vlucht naar Zurich duurde natuurlijk al meer dan 10 uur.

Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat kreeg ik een deja-vu van de heenweg. Ik leek allemaal precies hetzelfde en ik moest steeds maar denken aan hoe dat ook al weer was toen ik aankwam. Het leek zo kort geleden. Na een best prettige vlucht kwam ik dan eindelijk in Zurich aan waar ik moest overstappen voor een vlucht naar Schiphol Amsterdam. Die vlucht was niet zo comfortable. Veel turbulentie en tijdens de daling kreeg ik gigantisch last van mijn oren.

Daar sta je dan op Schiphol. Ik heb de afgelopen dagen zoveel nagedacht over hoe raar het wel niet moet zijn dat ik het helemaal niet raar vond om er weer te zijn. Het was echt leuk om pa, ma, opa en oma weer op me te zien wachten en het stomme eraan was dat het bijna vorige week leek dat ik weggebracht was. Ook alles van Zuid-Afrika lijkt ineens zo erg lang geleden terwijl het nog minder dan 24 uur geleden was dat je daar nog relaxed op de veranda in het zonnetje zat. Camiel zei het al een tijdje geleden, het leventje in Nederland went echt zo snel weer.

Pa en ma hadden het huis mooi versiert en ik kreeg een mooie taart met een foto van mezelf erop. “Welkom Thuis!”. En het lijkt wel alsof ik niet weggeweest ben. Maar de mooie herinneringen pakt niemand meer af!

Bij thuiskomst vond ik een lieve valentijnskaart die stiekem in mijn tas gestopt was. Jammergenoeg zie ik je pas weer over 4,5 week Priscil… En het afscheid was al zo kut. Maar gelukkig is het geen afscheid… Tot heel snel! xxx

En de bende van vijf (eigenlijk 6) ziet elkaar weer op Esther’s Welkom-Thuis feestje op 18 Maart!!!!! Tot gauw allemaal!

This entry was posted on Monday, February 14th, 2005 at 23:47 and is filed under South Africa. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.