Patrick Plaggenborg

Helaas. Het zit er weer op voor mij. Gisteravond was het tijd om weer te gaan. Nadat m’n tas tot op de laatste kilo volgepakt was gingen we met Bart z’n busje naar Johannesburg Airport. Esther en Priscilla gingen mee. Ik heb er de laatste dagen al veel over nagedacht hoe raar het wel niet moet zijn om weer terug te zijn in Nederland. Nadat ik eerder die dag een evaluatiegesprek met Albert van de UNSA heb gehad (wat trouwens positief ging!) was het toch echt tijd om te gaan.

Wat een klote uren zijn dat geweest zeg. Eerst zit je een half uur in het busje met het gevoel dat je weet dat je zo weg moet. Maar eigenlijk besef je het niet. Je staat op Joburg airport zelf en je hebt het nog steeds niet helemaal door. Maar je moet toch echt weg. Na een lang en moeilijk afscheid van Esther en vooral van Priscilla moest ik dan toch echt door de paspoort controle. Ik ging even ergens zitten en snapte er niks van eigenlijk. Nog even en ik zat weer in Nederland. Dat even viel wel tegen want alleen de vlucht naar Zurich duurde natuurlijk al meer dan 10 uur.

Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat kreeg ik een deja-vu van de heenweg. Ik leek allemaal precies hetzelfde en ik moest steeds maar denken aan hoe dat ook al weer was toen ik aankwam. Het leek zo kort geleden. Na een best prettige vlucht kwam ik dan eindelijk in Zurich aan waar ik moest overstappen voor een vlucht naar Schiphol Amsterdam. Die vlucht was niet zo comfortable. Veel turbulentie en tijdens de daling kreeg ik gigantisch last van mijn oren.

Daar sta je dan op Schiphol. Ik heb de afgelopen dagen zoveel nagedacht over hoe raar het wel niet moet zijn dat ik het helemaal niet raar vond om er weer te zijn. Het was echt leuk om pa, ma, opa en oma weer op me te zien wachten en het stomme eraan was dat het bijna vorige week leek dat ik weggebracht was. Ook alles van Zuid-Afrika lijkt ineens zo erg lang geleden terwijl het nog minder dan 24 uur geleden was dat je daar nog relaxed op de veranda in het zonnetje zat. Camiel zei het al een tijdje geleden, het leventje in Nederland went echt zo snel weer.

Pa en ma hadden het huis mooi versiert en ik kreeg een mooie taart met een foto van mezelf erop. “Welkom Thuis!”. En het lijkt wel alsof ik niet weggeweest ben. Maar de mooie herinneringen pakt niemand meer af!

Bij thuiskomst vond ik een lieve valentijnskaart die stiekem in mijn tas gestopt was. Jammergenoeg zie ik je pas weer over 4,5 week Priscil… En het afscheid was al zo kut. Maar gelukkig is het geen afscheid… Tot heel snel! xxx

En de bende van vijf (eigenlijk 6) ziet elkaar weer op Esther’s Welkom-Thuis feestje op 18 Maart!!!!! Tot gauw allemaal!

Iedereen van de nieuwe huisgenoten ging afgelopen zaterdag naar de Caves vlakbij Johannesburg. Esther, Priscilla, Rob en ik bleven thuis. Het zou mijn eennalaatste dag in Zuid-Afrika worden dus we hebben een lekkere picknick gehouden in de tuin in het nog lekkere weer die dag. Het zou een rustig dagje worden. Totdat we op een gegeven moment wat mensen op straat hoorden praten. Na een tijdje gingen we ons toch wel afvragen wat er nou eigenlijk gebeurde daar. Er stonden wat lui met hun bakkie aan de overkant van de straat. Eigenlijk stonden ze maar een beetje.

Na een half uur á uur waren ze er nog en besloten we maar even een kijkje op straat te gaan nemen. Daar werd ons verteld dat er vandaag de Jool was. Alle studenten van de universiteit doen de eerste week helemaal niets en worden zo goed als gedwongen om grote praalwagens te maken. Er wordt een grote parade door Pretoria georganiseerd waarbij alle straten afgezet worden. De studenten lopen dan met blikjes rond waarmee ze om geld vragen. Dit geld is wel voor een goed doel. Verder is het natuurlijk een grote dronken gebeurtenis.

Het leek ons wel leuk om te zien dus we pakten twee van onze bankstellen en hebben die op straat neergezet. Een klein bijzettafeltje hadden we er nog bij en een pak wijn en we waren voorzien. Na een tijdje kwamen de studenten met hun wagens langs en trokken niet alleen zij maar ook wij aardig wat aandacht met ons huiskamertje midden op straat. Op een gegeven moment kwamen er twee gasten die ons gingen interviewen. Het schijnt nog op tv te komen ook: A.s. vrijdag om 18:00 op DStv kanaal 35 (Kyktv). Hopelijk kan het opgenomen worden want ik zou het nog wel terug willen zien.

Na een tijdje kwamen dus alle studenten langs met hun potjes. En ze hadden de prachtigste karren gemaakt die om auto’s heen waren gebouwd. Van alles kwam er langs: van helikopters tot een gigantisch rijdend brood en dolly het schaap. Ook zagen we een grote berg pleerollen met daarop een ronddraaiende wc. We keken onze ogen uit en het was natuurlijk ook leuk om te zien hoe al die studenten vrolijk rondliepen met hun potjes. Meer dan een paar rand hadden we niet voor ze dus we moesten ze al snel teleurstellen. Maar wat wil je als je in een stoet van honderden zo niet duizenden studenten een beetje achteraan loopt :-b

’s Avonds was er nog een groot feest op Hatfield square en op de parkeerplaats. Er draaide een DJ, de hele parkeerplaats stond vol met dansende mensen en er werd echt leuke muziek gedraaid. De avond sloten we af in Recess. Dat was alweer mijn laatste avondje in Zuid-Afrika helaas. Maar het was gezellig!

Esther en Priscilla moesten bij Heartbeat dozen gaan sorteren. Heartbeat, een organisatie die weeskinderen in communities helpt heeft van de sponsors een heleboel schooltassen met schoolspullen gekregen die allemaal al netjes gevuld waren met schriftjes, pennen, pennenbakjes en schrijfblokken enzo. Ze zijn waren alleen bedoeld voor de secondary en primary school waarbij er voor de secondary ook nog verschillen in rekenmachine waren. Dat was dus waar de dozen met schooltassen op gesorteerd moesten worden. Ze konden er wel wat hulp bij gebruiken dus ik ben vandaag meegegaan. We hebben echt keihard gewerkt en hebben zo goed als de hele kamer met dozen weggewerkt.

Rond een uur of 15:30 was het tijd om weer naar huis te gaan want lange dagen maken ze niet echt daar bij Heartbeat. Esther en Priscilla tenminste ;-) De bus van 15:45 kwam niet opdagen dus pakten we de bus van 17:00 die ook te laat kwam. Maar dat schijnt normaal te zijn. We hebben alle tijd van de wereld dus echt erg is het ook niet.

Tijdens het ritje in de bus kreeg ik toch een beetje het gevoel dat alles normaal geworden is hier. Je kijkt nergens meer van op terwijl alles toch zo anders is. Juist de laatste weken begint alles steeds normaler te worden. Ik denk dat dat het terugkomen in Nederland een stuk moeilijker maakt. Het zal heel erg wennen worden.

Eindelijk was het dan zo ver, voor de laatste keer naar de UNSA fietsen! Lekker op het gemakje op weg omdat je weet dat het de laatste keer is. Later die dag zou Tijmen mijn fiets overnemen dus ik moest even extra genieten :-)

Onderweg heb ik nog wat foto’s gemaakt van de schitterende omgeving waar ik al maanden iedere dag doorheen fiets. Ik heb het gelukkig wat rustiger aan kunnen doen, en we zijn natuurlijk wat vaker gestopt dan normaal. Aangekomen bij de UNSA weer even lekker het zwembad in en dan nog voor ongeveer een uurtje aan het werk. De dag ervoor had ik al zo goed als alles afgerond maar ik was een klein detail vergeten waardoor ik vrijdag dus nog terug moest komen. Toch wel lekker afsluiten als de boel eindelijk goed werkt.

Op de terugweg was het nog even afzien op Pikkewijn Avenue maar daar was ik al zo aan gewend dat het niet meer zoveel voorstelde. Bij aankomst zaten de drie nieuwe studenten al op de veranda. Roelof, Jiri en Tijmen waren die dag aangekomen en staan klaar om het huis voor het komende half jaar over te nemen. Erg relaxte lui zijn het en we hebben het die avond ook gelijk gezellig gemaakt. Toch wel raar dat het huis waar wij al die tijd met z’n vijven in hebben gewoond nu ineens helemaal vol zit met andere studenten. De dag erna kwamen Rob en Maaike aan dus de teller staat al weer op negen. Vandaag (zondag) komt ook Carolien hier wonen dus dan is het met 10 man al bijna net zo vol als in Lisdogan.

Maar voor mij zit het er al weer bijna op. Nog 7 dagen en ik stap alweer op het vliegtuig terug naar Nederland. Nog even een rustig weekje en dan ben ik er weer!

Na vijf maanden elkaar iedere dag gezien te hebben en ontzettend veel leuke dingen met elkaar gedaan te hebben zijn Philip en Sebastiaan weer terug naar Nederland gegaan. Wat een rare situatie zeg. Het voelt niet eens alsof jullie weg zijn. Als het goed is zitten de twee al weer in Nederland op dit moment en moeten zich nog raarder voelen. We zien jullie de 18e bij Esther thuis! Het was een geweldig half jaar, bedankt!

Ondertussen komen er al weer nieuwe studenten. Afgelopen vrijdag is Cyriel aangekomen die net als mij bij de UNSA gaat stagelopen en het aankomend weekend komen er weer vijf bij. Het zal in ieder geval nooit meer hetzelfde worden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat worden als we vanavond thuis zijn en Philip en Sebastiaan gewoon niet thuiskomen om de normale tijd. Gisteren was het al raar aan tafel om met z’n vieren te gaan eten.

Terug naar huis komt nu toch echt dichtbij. Tot op de minuut dat Bart aankomt om ze naar het vliegtuig te brengen heb je het erover dat het erop zit maar nu ze weg zijn voel je pas het verschil. Dan merk je toch dat de periode van ongeveer een half jaar nu toch echt afgesloten wordt. We zullen elkaar ongetwijfeld nog opzoeken en de mooie herinneringen blijven voor altijd!