Patrick Plaggenborg

Awwwwwwwwwwww.

Camiel heeft ons gisteren verlaten. Deze laatste weken gaat er bijna ieder weekend wel iemand weg. Vrijdag hadden we het afscheidsfeestje van Camiel, volgende week maandag gaan Philip en Sebastiaan weg en twee weken daarna ga ik weer naar Nederland. Esther en Priscilla gaan pas 16 maart terug. Die hebben eerst nog een vakantie te gaan! Het is oneerlijk.

Verder gebeurd er niet echt veel bijzonders meer hier. Het voelt een beetje als aftellen naar de dag dat je terugvliegt. Stage zit tegen afronden aan hoewel er nog aardig wat te doen is. Als je niet echt meer wat hebt om naar uit te kijken hier wordt het gevoel toch wat anders. Het blijkt leuk en gezellig natuurlijk maar tegen de tijd dat je naar huis moet vind je het niet erg meer. Hoewel afscheid nemen nooit leuk is natuurlijk :-)

Camiel, we zien je op je verjaardagsfeestje weer!

Ik ben afgelopen weekend met Priscilla een weekendje naar Sabie geweest. Sabie ligt op ongeveer 4 uur rijden van Pretoria af, vlakbij het Krugerpark. Het is een dorp dat dat echt leeft van de bosbouw en dat kun je gelijk merken. Bij Sabie ligt ook het grootste door mensen aangelegde bos. Je ziet veel grote bossen met kale vlaktes erbij waar de bomen net gekapt zijn.

Rond een uur of 16:30 kwamen we aan en we zijn toen even een kijkje gaan nemen in de lodge. Sabie zelf is maar een klein dorpje maar blijkbaar keken we niet goed want de lodge die aan de hoofdstraat zat konden we in eerste instantie niet vinden. Na wat eten gemaakt te hebben ging het verwarmde zwembad open na 19:00. Via een buizensysteem wordt het water rondgepompt langs een vuur en zo wordt het zwembad verwarmd. Toen het zeil eraf ging zag je het water al dampen. Heerlijk!

De volgende ochtend stond tubing op het programma. Met een grote rubberen opblaasband, een zwemvest en een helm gingen we de rivier af. De plek waar we begonnen lag ongeveer 20 minuten van het dorpje zelf vandaan. Na wat instructies ging je dan de eerste rapids af. Natuurlijk probeer je je band rechtop te houden, maar dat lukt niet altijd. De eerste paar rapids waren redelijk rustig, dus daar is het nog goed te doen. Soms kom je vast te zitten tussen wat rotsen en moet je jezelf even proberen los te trappen. Voor de rest is het steeds een rapid af en dan flink peddelen naar de volgende. De stroom neemt je wel mee maar het gaat in die tussenstukjes vaak zo gigantisch langzaam.

Niet overal kon je met je tube langs. Sommige stukken waren te wild, te ondiep of gewoon te gevaarlijk door de rotsen die overal lagen. Dan gingen we uit onze tube de kant op en liepen we er omheen. Op een gegeven moment kwamen we bij een grote rots waar we toen op klommen en de tube voor ons het water in gooiden. Iedereen sprong daarna zijn tube achterna. Echt cool maar niet iedereen durfde te springen. Jammergenoeg voor hun hadden ze geen keuze en was het de enige manier om verder te gaan ;-)

Na nog een tijd peddelen en rapids afgaan kwamen bij de snelste stroming waar we af konden. Bijna iedereen ging daar wel kopje onder. Aan het eind kwamen we bij een grote vlakke rots waar je niet meer met je tube vanaf ging. De lucht werd uit de tube gelaten en het leek afgelopen. Toen bleek dat we nog allemaal van de rots af mochten glijden. We gingen allemaal achter elkaar als een treintje de rots af. Erg cool allemaal. Daarna mocht je nog twee keer zelf gaan en was het weer afgelopen.

’s Middags stond de bridge swing op de planning. Je springt van een brug van iets van 30 meter terwijl je vast zit aan een touw. Dat touw is aan de ene kant van de brug vastgemaakt en wordt strak gespannen onder de brug door. Aan de andere kant van de brug zit het touw aan jou vast en daar sta je dan aan de andere kant van de reling. Eerst ging Steve, een man die we in Sabie ontmoet hebben. Hij sprong voor het eerst. Daarna mocht Priscilla. Ook zij sprong voor het eerst en had nog het meest moeite met loslaten :-) We hebben leuke filmpjes gemaakt van hoe ze er drie keer over deed om uiteindelijk te springen :-D

Daarna ging ik naar beneden. De sprong naar beneden voelde op zich wel een beetje als de bungeejump die ik eerder had gedaan. Het duurde alleen maar heel kort voordat je al door het touw heen en weer geslingerd wordt. Erg cool maar vanaf dat je slingert is het niet meer dan een schommel op grote hoogte. Omdat we de enige drie waren die gingen die dag mochten we nog een keer. Het ging eigenlijk precies hetzelfde. Priscilla had zich nog voorgenomen om dit keer we in een keer te springen maar….. het lukte haar weer niet ;-)

Ik ging dit keer vooruit springen en dat was toch wel een stuk enger dan achteruit van de brug af springen. Toen vertelde die man ook nog eens dat deze jump de ’suicide jump’ heet en dat je schuin naar beneden moest duiken waarna je na 1x over de kop te draaien weer als een gewone bridge swing verder gaat. Deze sprong was echt zoveel keer gaver dan achteruit!

De rest van de dag was het uitrusten en ’s avonds weer lekker het zwembad in na een klein braaitje. Daar kregen we nog een geweldige vuurshow van Laurens. Echt super om te zien. De volgende ochtend werd het echt vroeg opstaan want we zouden gaan kloofen. We wilden het niet te laat maken maar toen bleek dat we met Laurens nog een night adventure konden gaan doen. En dat hebben we gedaan natuurlijk!

Eerst een kwartiertje rijden naar het bos en daar gingen we het bos zelf in zonder zaklantaarn of wat dan ook. De honden van de lodge gingen ook mee. Pikdonker was het dus we moesten allemaal stapje voor stapje lopen terwijl we elkaar vasthielden. Het was geen volle maan dus je zag echt nauwelijk wat. Wat je wel zag waren lichtgevende paddestoelen. Op de pikzwarte grond zag je allemaal lichtgevende puntjes. Na nog wat doorlopen kwamen we bij een gigantische waterval. Erg mooi om te zien. We hebben geprobeerd er foto’s van te maken maar het was gewoon te donker. Met flits zag je alleen de waterdruppeltjes die door de waterval in het rond vliegen. Dat was wel jammer maar het ging natuurlijk om de ervaring zelf en die was echt super.

De volgende dag gingen we kloofen met Rubbick. Wat een ervaring was dat zeg. Met een helmpje op het bos in door de rivier slenteren. Over rotsen klimmen en in beekjes zwemmen, echt geweldig! Rubbick had een waterdicht kistje bij zich waar de camera in kon dus we konden gelukkig foto’s maken van de prachtige omgeving die je overal tegen komt. Drakensberg was echt prachtig om te zien maar Sabie is denk ik nog wel wat mooier. Natuurlijk scheelt het ook dat je hier in Sabie er echt midden in kon komen.

En Rubbick kon ons de mooiste plekjes laten zien.
Traptreden in de rotsen waar water naar beneden stroomt, mooie uitzichten over de rivier en als allerlaatste de Mac Mac Waterfall waar we onderaan kwamen te staan. De rest van de toeristen kon de waterval alleen van bovenaf bekijken ;-) We hebben zelfs nog even onderaan de waterval gezwommen maar omdat hij iets van 65 meter hoog is zijn we er maar niet doorheen gegaan. Na even te genieten van het uitzicht gingen we weer. Na klimmen en klauteren over de rotsen en bomen kwamen we bovenaan de berg waar je een prachtig uitzicht had over de diepe kloof. Je kon echt helemaal op het randje van de afgrond gaan zitten op een uitstekende rots.

Helaas zat het er toen weer op. We hebben er nog even over gedacht om nog naar wat mooie plekjes richting Graskop te gaan maar we waren zo moe en het was al laat dat we dat maar niet meer gedaan hebben. We gingen rond een uur of 15:30 weer richting Pretoria. Onderweg ging het ineens gigantisch regenen en stormen! Niet echt relaxed rijden was dat dus en het hield maar niet op. Jammergenoeg was dit al weer het einde van de vakantie maar ik heb een heeeeerlijk weekend gehad!

Toen ik thuiskwam van de struisvogelboerderij vroeg ik me af waar ik nu nog naartoe kon gaan. Omdat mijn geld zo goed als op was zat een extra week vakantie met Philip, Sebastiaan en Anne er niet meer in. De auto moest zondag in Port Elizabeth ingeleverd worden maar dan zou ik niet meer naar Pretoria kunnen. Goedkope vluchten waren er niet meer. Ik zou dus sowieso richting Pretoria moeten gaan rijden terwijl er op de route daarheen niet zo heel veel boeiends te zien is.

Ik heb dus besloten om als een idioot richting Pretoria te rijden zodat ik nog wat dagen overhad om een weekendje met Priscilla naar Sabie te gaan. Ik ben rond 17:00 uit Oudtshoorn vertrokken richting Pretoria en had een backpackers in Colesberg geboekt. Daar zou ik volgens de hostess ongeveer 5 uur over doen. Dat klopte wel ongeveer hoewel ik wel een ontzettend lange stop gemaakt heb in Beaufort-West. De jongen bij het tankstation liet mij namelijk betalen voor de vorige gebruiker omdat de tank het niet deed en dus nog het oude bedrag erop stond. Daar kwam hij na wat moeilijk doen achter en toen hebben we het opgelost. Dat scheelde zo goed als de helft van het bedrag.

Ik ben toen verder gereden naar Colesberg waar ik inderdaad rond een uurtje of 10 aankwam. Plankgas rijden door gebieden waar je werkelijk waar niets te zien krijgt. Onderweg ben ik nog even aangehouden door de politie met een standaardcontrole voor rijbewijs enzo. Die deed weer even moeilijk over de kopien die ik alleen maar had. Verder viel het mee en ben ik stevig doorgereden. Wat een saaie ritten zijn dat. Niemand naast je om tegen te praten en in de omgeving is ook niet veel te zien. Zodra je door die bergpassen rijdt ziet het er allemaal prachtig uit maar erbuiten is het een uitgestrekte vlakte. Zodra het donker wordt is het natuurlijk helemaal niets meer aan en wordt het rijden alleen maar vervelender.

Aangekomen in Colesberg had ik nog wel zin in een biertje maar helaas was alles dicht. Ook het tankstation verkocht er geen bier dus dat ging niet door. Ik vroeg dus twee mannen die er werkten en die zeiden dat ik het wel bij een andere lodge kon gaan vragen. De lodge waar ik zelf sliep had namelijk geen eigen bar. Daarna vertelden me dat ze nog wel een plek wisten waar ik drank kon halen. Ze wilden het wel laten zien maar dan moest ik ze ook weer terugbrengen naar het tankstation. Zo gezegd zo gedaan ;-)

Het tankstation lag aan de N12, net buiten Colesberg. Ik reed dus weer terug Colesberg in waar ze mij de richting aangaven. Afslagje hier, afslagje daar. Op een gegeven moment reden we het township gedeelte van Colesberg in. Het was er pikdonker en overal liepen nog mensen op straat, terwijl het toch al een uur of 22:30 was. Na een paar straatjes doorgereden te zijn kwamen we bij een tavern maar die was gesloten. Gelukkig wisten ze nog wel een andere tavern die echt wel open moest zijn. Dus we reden weer verder, nog verder de township in. Op een gegeven moment kwamen we inderdaad bij die tavern aan en daar heb ik wat biertjes gekocht.

Ik heb de beide mannen weer naar hun werk teruggebracht en ben daarna teruggegaan naar de lodge. Daar was op zich niet veel te beleven. Ik heb nog even gepraat met een man die bij mij op de kamer sliep. Hij deed ook werk in de grafische business en had zijn eigen bedrijf in Cape Town. Hij deed nu even wat freelance werk voor SA Breweries.

Rond een uur of 1 ben ik gaan slapen waarop ik de volgende dag weer doorgereden ben naar Pretoria. Eerst langs Bloemfontein, daarna via Johannesburg naar Pretoria. Nog een aardige afstand om aan een stuk door te rijden. Ik had er nog even aan gedacht om een lifter mee te nemen maar er is al genoeg gebeurd in het verleden dus dat leek me niet zo’n goed idee hier in Zuid-Afrika. Het was dus weer lang plankgas rijden totdat ik in Gauteng aankwam waar je duidelijk kon merken dat de mensen niet konden autorijden. Rechts inhalen, links inhalen, rechts blijven kleven, jezelf nog net even ergens tussen steken, het kan er allemaal. Wat dat betreft was het op de N1 en N2 een stuk relaxter rijden. Maar gelukkig hoefde ik nog maar een klein stukje vanaf Johannesburg.

Het was ook weer oersaai die dag maar ik was blij Priscilla weer te zien na iets van 6 uur rijden met maar een paar stops in de tussentijd.

In Oudtshoorn, dat bekend staat om de vele struisvogel boerderijen ben ik een kijkje gaan nemen bij Safari Ostrich Farm. De backpackers waar ik sliep raadde mij deze aan. Ik kwam al langs de farms toen ik van Mossel Bay richting Oudtshoorn reedt en toen vond ik het er nogal afgelegen uitzien. Toen ik bij de farm zelf kwam viel het reuze mee.

Je kwam daar bij een souvenirswinkeltje en een restaurant waar ze struisvogelvlees serveerden. Vanaf die plek kon je een kaartje kopen voor een guided tour die je langs de farm zelf zou brengen. Dus dat heb ik maar gedaan.

De tour zelf viel me nogal tegen. Ik had er iets teveel van verwacht waarschijnlijk. De struisvogels zelf vind ik echt prachtige beesten. En ze kijken je allemaal zo dom aan :-) Op de tour werd je meegenomen langs de velden waar de struisvogels leven en hadden ze binnen een hek een koppeltje gevormd van een mannetje en een vrouwtje. Ook lieten ze nog wat struisvogeleieren zien die zo groot en stevig zijn dat je erop kan staan zonder dat ze breken. Verder was er nog een klein gebouwtje met een kamer wat ze het museum noemden. Er waren op zich leuke dingen te zien zoals de eieren vergeleken met kippe-eieren, een opgezette struisvogel, veren van de struisvogels en uiteraard kregen we overal wat verhaaltjes bij te horen van de gids.

Ook werd het grote huis laten zien van de rijke vederbaronnen die toen de vederindustrie op z’n hoogtepunt was natuurlijk grof geld verdienden. Er stond een huis dat o.a. pilaren uit Griekenland had, hout uit India en dakpannen uit Belgie. We mochten er helaas niet naar binnen omdat er nu mensen woonden. Het huis was verkocht toen de vederindustrie instortte en die familie woont er nu nog.

Hierna was het al weer afgelopen en gingen we terug naar de plek waar ik aangekomen was. Daar hadden ze achter het gebouw ook nog een veldje met wat struisvogels. Daar werd de lichaamsbouw van een struisvogel uitgelegd. Ook zouden er races gehouden worden waarbij je zelf op een struisvogel zou kunnen gaan zitten. Jammergenoeg was het zo ontzettend heet die dag dat het niet door kon gaan anders zouden de beesten kwaad worden. Er werd wel een race gedaan maar dat was met twee mensen die daar werkten die op de struisvogels zaten. Ik heb er wel een leuk filmpje van, maar het stelt jammergenoeg wat minder voor dan je verwacht voordat je erheen komt.

Al met al was het wel een leuke middag daar en waren die struisvogels zelf gewoon hartstikke leuke beesten om te zien. Het was alleen allemaal wat korter en kleiner dan ik had verwacht.

Gisteren ben ik maar eens uit Cape Town vertrokken. Het sfeertje was er heerlijk relaxed, maar het is toch maar eens tijd om verder te gaan. Ik ben eerst nog een pakketje voor Esther op gaan halen in Belville bij Leonie, waarna ik via de N1 langs Worcester en Robertson naar Mosselbay ben gereden en vandaaruit naar Oudtshoorn. Een leuke touristische route waar ik lange tijd vaak geen enkele auto tegen ben gekomen.

Tegen zonsonderdag kwam ik vlakbij Oudtshoorn waar ik echt weer prachtige stukjes natuur heb kunnen zien vanuit de auto. Ik heb rijdend nog wat foto’s kunnen maken door een vieze ruit maar gelukkig waren er ook wat stukjes langs de weg waar je kon stoppen om van het uitzicht te genieten. En wat een uitzicht was dat zeg.

Na ietsje verder te zijn doorgereden kwam ik zo’n beetje in Oudtshoorn zelf terecht waar ik langs de weg al allemaal struisvogelboerderijen tegenkwam. Bij eentje ben ik gestopt waarna ik met mijn camera bij het hek ging staan en alle struisvogels naar me toe kwamen. Toen kwam er een grote vrachtwagen langsgereden en die joeg ze allemaal weer weg. Ik heb er een filmpje van gemaakt, dus die krijg je nog wel een keer te zien :-)

Waar heb ik nou eigenlijk gezeten in Cape Town. De backpackers heet Long Street Backpackers en is een van de vele backpackers aan deze straat. Het is zo’n beetje het hart van Cape Town met alle travelers enzo en je vind er veel discotheken restaurantjes en barretjes. Ik ben er zo’n anderhalve week geweest en het was een erg relaxte lodge met relaxte lui die er werkten en een ideale lokatie dus.

Ik heb er nog even snel wat fotootjes van gemaakt dus enjoy ;-) Ook mooi is het uitzicht op Lion’s Head vanaf het balkon. Erg mooi met zonsondergang wanneer de zon daar langs komt. Ik heb daar in ieder geval een leuk tijd gehad en kan de backpackers aan iedereen die naar Cape Town gaat aanraden.

Esther, Camiel en Priscilla zijn weer terug naar Pretoria *snik* *snik* :-(
Nu ga ik tot zondag in mijn eentje op pad. Ik ben nog twee dagen in Kaapstad gebleven omdat we nog niet de kans hebben gehad om Table Mountain te zien. Daar ben ik dus maandag naartoe geweest.

Ik ben met de auto de berg op gereden tot ik bij een mannetje kwam die me vertelde dat er boven geen parkeerplaatsen meer waren. Ik moest dus maar de auto parkeren op ongeveer de helft en dan een minitaxi busje nemen naar de kabelbaan. Ok. Dat heb ik dus maar gedaan. Bovenaan gekomen stond ik bij de langste rij ooit. Het leek wel een attractiepark. Aan de rechterkant had je de ticket office en aan de overkant van de weg stonden mensen omdat de 20 meter wachtrij aan de rechterkant niet lang genoeg was. Dus ik loop naar het einde van die rij aan de linkerkant maar het einde kwam maar niet in zicht. Na 50 meter lopen krijg je gewoon een glimlach op je gezicht als je ziet hoe lachwekkend het is om al die toeristen te zien die naar boven willen. En ik ben er zelf ook een ;-)

Dus maar in de rij gestaan. Eerst even van het uitzicht van daar genoten maar toen ik mijn camera erbij wilde pakken bleek dat de batterijen weer eens op waren. Wat stom! Dus ik heb hem weer uitgedaan en gehoopt dat ik nog wat foto’s kon maken van boven op de berg. Ik ben verder maar mijn boek gaan lezen en na ongeveer een uur kon ik eindelijk mijn ticket kopen. Een kwartiertje later kon ik ook daadwerkelijk met de kabelbaan mee.

Erg grote bakken hadden ze hangen waar een hoop mensen in pasten. Het lijkt alsof je niet zo heel hard naar boven gaat maar als je naar de kabels zelf kijkt en de grond onder je voorbij ziet vliegen . Je krijgt zelfs last van je oren zo snel ga je omhoog.

Eenmaal boven heb je echt een van de mooiste uitzichten ooit. Je ziet Kaapstad zo mooi in een vallei liggen met daaromheen Table Mountain en Lion’s Head. Iets in de verte in de zee zie je Robben Island liggen en als je nog verder kijkt zie je Kaapstad zich uitstrekken over de vlakte. Bovenop de berg kon je nog een stukje wandelen waar je erg makkelijk van de paden af kon gaan naar het randje van de berg. Het is echt bizar om een berg te zien die zo plat is van boven. Terwijl je bovenop loopt merk je op sommige plaatsen niet eens dat je boven op een berg loopt, hoewel het natuurlijk wel erg rotsachtig is.

De wachtrij naar beneden was gelukkig maar iets van 20 minuten dus dat viel mee ;-) Eten heb ik niet geprobeerd want zelfs voor het restaurant was een wachtrij. Wat een toeristische mierenhoop daar zeg, maar wel erg mooi.