Patrick Plaggenborg

Bizarre zooi vandaag. Vanochtend om 10:00 zou David, de zoon van Gary de eigenaar, ons surfles gaan geven. Jeffrey’s Bay is een van de beste surfplekken ter wereld met golven die behoren tot de grootste ter wereld. Dat beloofd veel goeds dus voor twee beginnelingen die net 1,5 hebben gesurfd in hun leven. Maar David is een erg goede leraar…

Toen we daar aankwamen was er nog steeds geen zon, maar we hadden wetsuits gekregen, (pff wat zitten die dingen strak) dus we hielden het goed warm. Nog even wat extra tips over hoe je het beste op je plank kan springen, en toen zijn we het water ingegaan. We hadden al moeite ons staande te houden met die ruige golven, laat staan dat we op onze plank terecht kwamen. Het is me 1 keer gelukt om ook daadwerkelijk een stukje te surfen, dat was wel cool, maar voor de rest was het afzien. We hebben het ook na een ongeveer een uur opgegeven. Jammer, maar gewoon te bruut daar.

We zijn weer teruggegaan naar de lodge en zijn hier even tot rust gekomen met een ontbijtje en een warme douche. Toen begon het alweer te regenen. En hoe! Het hele dorpje lag onder water en wij begonnen maar steeds chagrijniger te worden. We zijn naar de lodge beneden gegaan en hebben daar onze middag doorgebracht en hebben ons afgevraagd wat we nu moesten gaan doen. Met wat tips van Gary hebben we besloten om maar naar Plettenberg te gaan. Wat we nog wel wilden doen was de Billabong factory bezoeken. Het regende zo hard dat een vloedgolf de winkel had overstroomd. Niet alleen de Billabong factory was ondergeregend maar er zaten ook mensen vast in hun huizen werd op de radio omgeroepen. Het begon een beetje een trieste situatie te worden. We willen morgen die bungeejump gaan doen maar ook in Tsitsikamma scheen het echt hard te stormen.

Wat later in de middag hield de regen op en gingen we kijken of we de winkel al in konden. Onderweg kwamen we de ravage tegen die het weer had aangericht. Wat een rotzooi zeg. Overal troep op de weg dat door de vloedgolf was meegenomen. De weg naar de Billabong factory winkel was afgezet met zandzakken, dus we zochten een omweg. Daar kwamen we een overstroomde weg tegen waar we zelf ook doorheen reden. Toen we voor ons een grote LandRover met de volledige onderkant in het water zagen rijden zijn we maar even omgedraaid. Wat een bizarre situatie daar zeg. Een paar gasten gingen voor de gein met hun boot het kruispunt opvaren. We hebben erg gelachen daar.

De Billabong factory shop was nog steeds dicht. Ze waren 6 uur bezig geweest de bende van de regenstorm op te ruimen. De QuickSilver winkel konden we nog wel in. Daar hadden ze wel wat leuke kleren hangen maar echt veel goedkoper was het niet volgens mij. Hierna op weg naar Plettenberg, waar het een stuk gezelliger zou zijn, en waar de lodge ook wat gezelligs te bieden had. Tsitsikamma hebben we maar afgezegd. Ook vanuit deze lodge kunnen we naar de Blaukrans brug. Hopelijk kunnen we daar morgen vanaf springen.

Na ongeveer 1,5 uur rijden naar Plettenberg kwamen we bij Albergoterecht waar we tot onze grote verbazing de 12 gasten uit Pretoria weer tegenkwamen die we ook al zo toevallig tegenkwamen in Drakensberg. Het is ook niet te geloven. We zijn hier nu net en het ziet er allemaal super gezellig uit, ook al schijnt de zon niet meer. Hopelijk ziet dat er morgen beter uit. Gezellig zal het in ieder geval wel worden vandaag. Ik ga nu kijken of ik wat foto’s kan toevoegen. Als het morgen weer kutweer wordt zullen we of keihard richting Kaapstad gaan rijden waar het beter weer is, of de gok nemen om het binnenland in te gaan. Hoe dat uit gaat pakken lees je misschien morgen!

Gisteren zijn we in Port Elizabeth aangekomen om een uur of 9:20. Ik dacht dat het ongeveer een uurtje zou duren maar het was toch een iets langere vlucht. Op zich niet erg want we moesten zo vroeg opstaan dat het wel lekker was om even te kunnen slapen in het vliegtuig.

Aangekomen waren we redelijk moe. Het eerste wat we moesten doen was de auto regelen. Gelukkig waren er geen problemen met de kopie van mijn rijbewijs maar de prijzen waren wel ineens heel anders dan op de website stonden het afgelopen weekend. Ik heb het daar dus met hem over gehad maar aangezien hij geen internet had daar en er verder op Port Elizabeth Airport ook geen internetcafes waren konden we daar verder niets aan doen. We spraken af dat we als we andere prijzen zagen in een internetcafe we terug konden komen om de prijzen aan te passen. Later die dag kwamen we nog een internetcafe tegen en stonden er ineens andere prijzen op de website. Heel toevallig. Wat wel anders was dan de man ons wilde verkopen was de Young Driver Surcharge die je moet betalen als je jonger dan 23 bent. Dat hebben we met een telefoontje van 100 naar 50 rand kunnen krijgen.

Toen we eenmaal de auto hadden zijn we maar eerst onze lodge gaan opzoeken. Maar hoe vind je de lodge zonder kaart. Eerst zijn we dus allerlei tankstations afgegaan om een kaart te zoeken. Nadat we eerst een kaart van voor 1995 kregen aangeboden kwamen we bij een Shell waar ze wel een fatsoenlijke kaart voor ons hadden. De man die er werkte wees ons ook nog even netjes de weg. Toen we eindelijk bij Jikeleza lodge aankwamen kregen we te horen dat er geen plek voor ons was. Ze hadden voor ons een slaapplaats geboekt in een lodge vlakbij, maar toen we daar dus eenmaal aankwamen was ook daar geen plek meer. Die lodge verwees ons weer door naar een derde lodge, die gelukkig nog wel 2 bedden vrij had in hun dorm. Gelukkig was die dorm niet al te vol dus er was wel prima te slapen.

Toen we er aankwamen leek het er nogal verlaten. Het bleek meer een huis van iemand te zijn waar in een achteraf gebouwtje in een kamer wat bedden waren geplaatst. Voor het grootste deel waren er mensen van middelbare leeftijd. Niet echt een gezellige lodge. Maar we waren ook niet echt in de stemming met ons slaaptekort. We hebben een eind langs de boulevard gelopen die dag en wat gegeten bij Barneys aan het strand maar verder hebben we niet echt veel gedaan.

We waren doodop en wilden ook echt vroeg gaan slapen. Het was de hele dag klote weer dus het vakantiegevoel kwam ook maar met moeite op. ’s Avonds hebben we even snel wat gekookt en daarna hebben we na een potje schaken een filmpje gekeken in de woonkamer van Lester, de eigenaar. Je had eigenlijk een beetje het gevoel dat je bij iemand thuis zat, in plaats van bij een backpackers. Rond een uur of 10:00 doken we ons bed in omdat we de volgende dag wilden gaan sandboarden. Dat hadden we geboekt bij een andere lodge.

Toen we de volgende dag bij die lodge aankwamen kregen we te horen dat het zand nat was omdat het geregend had die nacht en dat het dus niet doorging. Het was nog steeds kloteweer dus het begon een beetje vervelend te worden. Gelukkig kon die lodge nog surflessen regelen voor ons. Het hing er nog maar vanaf of we mee mochten doen want er waren wat mensen die afgezegd hadden en hun plek moesten we innemen.

Gelukkig konden we meedoen en we kregen onze vest en plank mee. Na wat instructies van de surf instructors gingen we het water in en na wat hulp van de instructors konden we zelf ook wat klooien. Erg cool om te doen dat surfen, hoewel het wel erg vaak fout ging. Na iets van anderhalf uur was het tijd om te stoppen. We begonnen als beginners maar na iets van drie kwartier tijd mochten bij de wat hogere golven meedoen. Dat ging nog net even wat ruiger. Erg vermoeiend om elke keer met die golven mee te peddelen maar ook erg cool. Na anderhalf uur heb je het ook echt wel gehad.

Na even wat gegeten te hebben zijn we nog op zoek gegaan naar zo’n apparaatje die in je tapeplayer gaat en waar je je discman op aan kan sluiten. We hebben namelijk alleen een tape player in onze auto maar natuurlijk geen bandjes. De vrouw bij de tweede winkel waar we binnen liepen kon ons het apparaatje niet verkopen maar was zo vriendelijk om een stuk of 4 andere winkels af te bellen. Helaas wist geen van de winkels waar we het over hadden. In de stromende regen zijn we nog even verder gaan zoeken tot we bij een winkel kwamen die wel wist waar we het over hadden. Helaas was het uitverkocht maar hij verwees ons door naar een ander winkel. Toen we daar aankwamen bleek dat ze het niet eens hadden en dat we daar ook al vanaf die andere winkel naartoe hadden gebeld.

Gelukkig wist een van de medewerkers wel waar we het over hadden en hij verwees ons voor de zoveelste keer door. Een andere klant wilde ons ook nog even helpen met de weg erheen te vinden. Erg aardige mensen allemaal. Toen we de straat uitliepen naar onze auto en we een verse koekjesbakker binnenliepen kwam diezelfde man nog even die winkel binnen om het nog een keer te verduidelijken. Het lijkt erop dat veel mensen je echt zo graag willen helpen. Erg leuk.

In die winkel hadden ze ook inderdaad nog zo’n apparaatje dus nu kunnen we mp3’s afspelen in de Golf. Eindelijk.

Vanavond zijn we op weg gegaan naar Jeffrey’s Bay waar we slapen in Cristal Cove. Een backpackers lodge in een echt typisch surfer’s dorpje. Het is een van de beste surfspots ter wereld. Jammergenoeg is het nog steeds kutweer dus daar wordt je niet echt vrolijker van. Maar zoals we vandaag al gezien hebben heb je geen zon nodig om te surfen. Morgen krijgen we surflessen van de zoon van de eigenaars van deze lodge. Die schijnt 2e te zijn van Zuid-Afrika in zijn leeftijdsklasse. Ik ben benieuwd. Het schijnt tot en met het weekend in ieder geval kloteweer te blijven in dit deel van het land. Iets verderop bij George wordt het dit weekend wel iets beter maar in Cape Town is het al eerder mooi weer. Misschien gaan we onze plannen nog iets veranderen maar ik denk dat we het nog maar even aan moeten kijken.

Helaas kan ik de foto’s niet online zetten vanaf hier dus zal je het met mijn verhaal moeten doen. Misschien later deze week kan ik nog wel wat doen. Tot dan!

Nog 1 nachtje slapen en het is zo ver. Morgenochtend wordt het opstaan om een uur of 05:15. Philip brengt Camiel en mij rond een uur of 6 naar het vliegveld van Johannesburg. Daar pakken we het vliegtuig naar Port Elizabeth vanwaar we onze vakantie beginnen.

We wilden vanaf daar een auto gaan huren en langs de kust naar Kaapstad rijden. Dat auto huren lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben gisteren allerlei verhuurbedrijven gaan afbellen maar kreeg gelijk een deja vu. Overal waren ze fully booked. Op zich waren we wel laat maar ik had toch echt niet verwacht dat zelfs alle auto’s verhuurd waren. Ik ben een heel lijstje van verhuurbedrijven in Port Elizabeth afgegaan en van de hele lijst was er maar 1 die nog auto’s had. Helaas niet voor de maandag dat we aankomen maar pas voor de volgende dag. Lekker is dat. Ik moest vandaag maar even terugbellen om met de manager te spreken. Met haar kon ik een reservering maken.

Vanochtend heb ik gebeld en bleek dat er toch maandag al wel een auto beschikbaar is. Ik heb hem dus gelijk gereserveerd. Hopelijk is de auto er ook morgen, je weet maar nooit hier. Daarnaast heb ik nog een probleempje met mijn rijbewijs dat toen in Lisdogan gestolen is. Ik heb alleen nog maar kopien van mijn rijbewijs en internationaal rijbewijs. Gelukkig heb ik wel een nieuw paspoort. Ik ben benieuwd of het nog problemen op gaat leveren.

Als we onze auto hebben ziet de planning er als volgt uit:

• 20 december Port Elizabeth
• 21 december Jeffreys Bay
• 22 december Tsitsikamma
• 23 december Knysna
• 24 december Mosselbay
• 25 december Mosselbay
• 26 december Hermanus
• 27 december tot 2 januari Kaapstad

De 27e komen we dus aan in Kaapstad. Esther en Priscilla vliegen de 27e ook naar Kaapstad toe en met hun zijn we daar dus een week. Ook Philip, Sebastiaan, Anne (Philip’s vriendin) en Remy (Sebastiaan’s broertje) zijn die week in Kaapstad.

Daarna vliegen Camiel, Esther en Priscilla terug. Philip en Sebastiaan zijn met de auto naar Kaapstad gekomen door het binnenland en gaan in een week tijd via dezelfde route als Camiel en mij naar Kaapstad zijn gekomen weer terug naar Port Elizabeth. Ik ga die week in mijn eentje langs de westkust van Zuid-Afrika. De 9e januari gaat Remy weer naar Nederland en heb ik afgesproken nog een week vanaf Port Elizabeth met Philip, Sebastiaan en Anne mee te rijden. Dan gaan we meer naar het oosten vanaf Port Elizabeth. Erg leuke en ook spannende weken komen er dus aan. Ik heb er nu al zin in!

Heartbeat, de organisatie waar Esther en Priscilla stagelopen, had een personeelsfeest georganiseerd voor afgelopen woensdag. Het is tegelijk een soort van eindejaarsfeest voor iedereen die daar werkte. Camiel en ik mochten mee. Ze hadden een themadag georganiseerd met als thema “African Adventure”. We gingen naar een reservaat waar ze bij de lodge allerlei dingen hadden georganiseerd. Omdat een auto huren erg duur bleek te zijn (dat wordt nog leuk de komende 3 weken op vakantie) hebben we Bart gevraagd of hij ons kon brengen en halen. Dat wilde Bart wel doen. Bedankt daarvoor.

We verzamelden dus niet bij het Heartbeat kantoor zoals afgesproken was maar gingen rechtstreeks naar het reservaat. Deze zou volgens de website zo’n 30 minuten ten Noorden van Pretoria liggen. Achteraf bleek het wel wat verder te zijn, maar het viel mee. We zijn nog niet vaak naar het noorden gereden. Toen we iets buiten de stad kwamen had ik al gelijk het idee dat we in een totaal andere provincie waren beland. Een heel ander landschap was te zien. Toen we eenmaal bij het reservaat aankwamen stonden we voor een groot hek wat we zelf maar open moesten doen. Het was een verlaten boel daar achter. Het enige wat je zag was een huis wat er redelijk verlaten uit zag. Toen we daar dus stonden kregen we even het idee dat het echt niets zou gaan worden die dag. Maar er stond een klein bordje langs een zandpad waar op stond “Bush Camp”. Dus dat bordje volgden we maar. Na een stukje rijden kwamen we bij iets wat op een lodge leek. Toen we ook nog een zwembad zagen zag het er helemaal goed uit. Het viel allemaal wel mee dus. Ze hadden wat kleine huisjes staan (soort van rondawels) en omdat er zoveel mensen kwamen hebben ze ook nog tenten opgezet. Wij kwamen helaas in een tent te liggen, dus dat werd op de harde vloer slapen. We hebben namelijk geen luchtbedden. Het had ook wel weer een voordeel. We hoefden namelijk niet te betalen voor de overnachting. Dat was weer een geluk bij een ongeluk.

Rond 11:00 stond gepland dat iedereen zou aankomen bij de lodge en om 12:30 zou er een kleine lunch zijn. Erg ruime tijden dus als je bedenkt dat we om 9:30 bij Heartbeat zelf zouden moeten zijn. Het lijkt bijna normaal dat iedereen dik te laat komt en bij Heartbeat schijnt het nog net even een tikkeltje erger te zijn ;-) Dat klopte ook wel want rond een uur of 11 was er nog bijna niemand en zelfs om 12:45 toen we de lunch kregen (broodjes met boereworst) was nog niet iedereen er. Om een uur of half 2 kwamen er nog een paar aankakken.

Tijdens de lunch werd er uitgelegd wat we die dag zouden doen. Er zouden een twee Game Viewings zijn (game viewing is safari spotten) elk voor de helft van de groep. Je kon je dus inschrijven voor 15:00 en voor 17:00. Rond 16:00 was een potjiekos competitie gepland. De hele groep was in teams verdeeld van zo’n 8 mensen. Omdat het heerlijk weer was voor de verandering hebben we ons ingeschreven voor 17:00. We hebben nog even lekker langs het zwembad gehangen en wat gedronken. Toen de eerste groep van de game viewing terug was begon de potjiekos competitie. Iedereen kreeg een zak met vlees en allemaal ingredienten. Ook had iedereen een beschrijving van wat voor potjiekos je moest maken.

Zoals ik al een keer eerder had geschreven is een potjie kos een pot met eten (kost). Je spreekt het uit als ‘ poikiekos’. Er werd even kort uitgelegd hoe je een potjiekos het beste kunt maken. De pot wordt boven een vuur gezet en eerst braad je het vlees met wat olie. Daarna leg je de ingredienten bovenop het vlees in de volgorde van hoelang ze moeten koken. Aardappels moeten erg lang dus daar begin je dan mee. Je voegt wat kruiden toe naar smaak en na een tijdje begin je te roeren. Omdat we al snel naar onze eigen game zouden gaan konden we hem zelf niet afmaken. Maar een potjie moet erg lang koken dus tegen de tijd dat we terug zouden komen van de game zou hij bijna klaar zijn.

De game zelf was eerlijk gezegd niet echt boeiend. Het was leuk om een game te doen rond zonsondergang, maar de dieren zelf hadden we al erg vaak gezien. Het begint bijna normaal te worden om dieren als giraffen op een paar meter afstand van je auto te hebben. Wat we ook weer erg veel zagen waren de impala’s en de blauwe wildebeest (gnoe geloof ik). Van de big five hebben we alleen de buffel gezien. Verder hadden ze hiervan alleen nog een luipaard geloof ik maar die kom je toch nooit tegen. Wat wel leuk was was een grote hagedis inde boom van iets van 40cm. Wat bij andere safariparken streng verboden is deden we hier wel gewoon. Iedereen stapte uit de auto en kwam onder de boom staan om naar de hagedis te kijken. En dat terwijl we net 200 meter terug langs een grote groep buffels reden. Maar dit viel erg mee. We hebben nog geprobeerd om een mooie foto te maken van de zonsondergang maar ik denk niet dat die gelukt is.

Toen we terugkwamen van de game was onze potjie al van het vuur gehaald door de rest van ons team die de 1e game gedaan hadden. Het zag er goed uit. We namen even een hapje en het smaakte goed. We begonnen onderhand al honger te krijgen maar het duurde nog even. Ondertussen kwamen de boardmembers van Heartbeat ook binnen. Dat zijn de hoge piefen van de organisatie. Toen die er eenmaal waren leek het erop dat we wel snel zouden gaan eten. Helaas duurde het nog even en daarna begon eerst nog een uitreiking met de Heartbeat awards. Wat prijzen die medewerkers kregen voor hun goede werk. Iedereen was enorm enthousiast. De laatste prijs was voor de potjiekos competitie. Helaas werd onze potjie maar 3e.

Hierna was het aanvallen. Eindelijk konden we gaan eten, en we hadden natuurlijk al heel erg honger gekregen van al dat wachten. Eerst hebben we maar onze eigen potjie gepakt. Deze was best lekker, maar had nog iets beter kunnen smaken met wat zout. Hierna hebben we andere potjies geprobeerd. De dames aten niet zoveel dus Camiel en ik zijn de andere potjies afgegaan. Potje 4 had een verbrande geur en smaak en was dus niet te vreten. Potjie 3, die zogenaamd de winnaar was, vond ik maar een natte drap. De andere 2 potjies waren ook niet echt bijzonder, hoewel het vlees wel erg lekker was. Achteraf moet ik zeggen dat die van ons toch het lekkerst was :-)

Na het eten gingen veel van de mensen al weer naar huis. Wij bleven slapen en konden het dus wat later maken. Van alle mensen die bleven waren wij zo’n beetje de enige blanken. De zwarte mensen zijn duidelijk een stuk gezelliger daar, en dat kun je merken. De muziek werd erbij gehaald en er was weer drank in overvloed :-)

Veel zwarte muziek werd er gedraaid, dat bijna alleen maar draait om het ritme. En wat een ritme hebben die zwarten in hun lijf. Geweldig om te zien. We gingen allemaal in een kringetje staan en om de beurt ging iemand de kring in en even laten zien wat hij/zij kan. We hebben erg gelachen. Ook werd ons een simpel maar leuk dansje geleerd die iedereen dan in formatie deed. Een soort van een-persoons salsa. Beetje bij beetje gingen mensen naar bed en bleven we bij de laatste groep. Na wat geouwehoer over Nederlands en Afrikaans met de paar Afrikaners die er nog waren was ook iedereen het dansen een beetje zat en kwamen er wat serieuze gesprekken op gang. Omdat blank en zwart gemengd was werden deze discussies af en toe nogal heftig. Collega’s en aangang van collega’s bij elkaar die op zich niets persoonlijks tegen elkaar hadden maar wel veel van mening verschillen. Er werden van beide kanten dingen gezegd waarvan ik me afvroeg of ze zich wel realiseerden dat ze elkaar voor het hoofd aan het stoten waren. Apartheid en de tijd na de apartheid is vaak gespreksonderwerp nummer 1 op zulke avondjes. Het is natuurlijk al een hele vooruitgang dat blank en zwart met elkaar over een onderwerp als dit kunnen praten. Het waren vooral de oudere mensen die de apartheid nog volop hebben meegemaakt waar het moeilijk is om het uit ze te krijgen. Voor de jongeren speelt de hele apartheid niet meer en ze staan ook heel open tegenover elkaar. De jonge gasten die er zaten zeiden ook dat het voor hun echt niet zo’n invloed meer heeft.

We begonnen moe te worden en op een gegeven moment begon de discussie toch wel heel heftig te worden. We zijn maar naar bed gegaan. Jammergenoeg kon je van een echt bed niet spreken. We hadden een dun matje van een centimeter en een deken waar je op kon liggen. Na een klote nachtrust van een paar uur stond Bart om 8:30 klaar om ons weer terug te brengen.

Ik moet zeggen dat ik niet verwacht had zo’n leuke dag te krijgen op dat feestje. De mensen waren allemaal supervriendelijk en gezellig. Het weer dat de laatste tijd nogal tegenvalt was ook perfect die dag. Petje af voor Heartbeat. Van wat ik zo hoor over die organisatie gaat het ook wel eens minder goed ;-)

Bart is weer hersteld en kan weer tourtjes gaan doen dus de tour die voor vorig weekend gepland stond kon dit weekend wel gedaan worden. Op de planning stonden het Carlton Office Center building, de binnenstad van Johannesburg, het apartheidsmuseum en een tour door Soweto, de grootste township van Johannesburg.

Johannesburg ligt op iets minder dan een uur rijden vanaf Pretoria en met de airconditioning in Bart’s VW Caramelle busje is het goed te doen. We zijn eerst de binnenstad van Johannesburg ingelopen, waar ik de straten redelijk op die van Durban vond lijken. Je ziet veel gebouwen met de stoep recht onder het gebouw lopen. Er wordt nog veel meer op straat verkocht dan je in Pretoria en Durban zag. Overal staan kraampjes en je kan het zo gek niet bedenken of het wordt wel ergens verkocht. We zijn de garage van het Carlton Office Center toen ingereden en met een lift naar de 50e verdieping gegaan. Dit gebouw is 222 meter hoog en is het hoogste gebouw van het hele continent Afrika. Op de bovenste verdieping kon je mooi over de stad uitkijken. Er hingen aan de muren veel mooie foto’s van Johannesburg van een eeuw geleden en er stonden interessante beschrijvingen over hoe Johannesburg eigenlijk ontstaan is. Erg interessant om te bekijken en het uitzicht is natuurlijk ook fantastisch. De grote gebouwen in de buurt lijken niets voor te stellen vanaf zo’n hoog gebouw. Je kon helemaal naar het raam toelopen en bijna recht naar beneden kijken. Mooi om te zien, maar niet fijn als je hoogtevrees hebt zoals Esther ;-)

Hierna zijn we naar het apartheidsmuseum geweest. Wat een indrukwekkend museum is dat. Het is een redelijk nieuw museum met erg moderne architectuur. Alles ziet er heel mooi vormgegeven uit. Zodra je binnenkomt proef je al een beetje de sfeer van de tijd van de apartheid. Je krijgt een pasje mee waarop staat of je blank of zwart bent, waarna je het museum binnen mag. Om je heen staan bankjes zonder tekst maar ook bankjes waar op staat “Europeans only”. In het Engels werden de blanken “Europeans” genoemd. Zodra je het museum binnenloopt heb je twee ingangen. De blanken worden van de zwarten gescheiden. Om je heen zie je borden die aangeven hoe bizar het in de tijd van de apartheid allemaal geregeld was. Bij de meest loze dingen werden de rassen van elkaar gescheiden. Iets verderop mocht je wel weer bij elkaar lopen en kwam je in het museum gedeelte. Hier hebben we een 15 minuten film gekeken over hoe het eigenlijk mogelijk is dat iets als de apartheid ontstaan is. Erg interessant. De rest van het museum is nog veel indrukwekkender. Veel erg mooie foto’s en informatieve videofilmpjes. Daarnaast staan overal beschrijvingen. Er is ontzettend veel te lezen over de hele geschiedenis van de apartheid. Ik vond alles zo interessant dat ik in de twee uur tijd die we er geweest zijn (een tijd die veel te kort iss voor een museum als dit) nog niet eens op de helft ben gekomen van alles wat er te zien was. Erg jammer en ik zou erg graag nog een keer teruggaan. Ik heb gekeken of er in de kiosk misschien een boek te koop was over het museum. Dat was er nog niet maar het schijnt in de maak te zijn. Alles van het museum komt erin te staan. Als het uit komt ga ik het zeker kopen.

Buiten stond Josephine te wachten op ons. Het was een vrouw uit Soweto die ons daar een rondleiding zou gaan geven. Ze wist veel te vertellen over de township waar ze zelf was geboren en getogen en nog steeds woonde. Je hoort alleen verhalen over hoe crimineel het wel niet in townships is. Soweto is een township die niet alleen bestaat uit sloppenwijken. Mensen wonen in huizen van extreme luxe tot inderdaad kleine huisjes die van golfplaten in elkaar gezet zijn. Het was erg duidelijk dat Josephine ons probeerde duidelijk te maken dat het tijd was om de negatieve dingen die je over Soweto hoort niet te vergeten maar ze verklaarbaar maken en laten zien wat een vooruitgang er wel niet is. We begonnen in een wijk waar de mensen wonen die de kansen die er tegenwoordig wel voor ze zijn hebben aangepakt en nu banen hebben als dokter of bankmedewerker. We zijn doorgereden naar een taxi-standplaats waar het krioelde van de minitaxibusjes die je door heel Zuid-Afrika ziet. De meestgebruikte vorm van transport voor de Zuid-Afrikanen zonder auto. Hier zijn we uitgestapt en hebben we over een marktje gelopen en zijn we langs het ziekenhuis geweest. Ze liet ons zien hoe de overheid helpt de townships te ontwikkelen. We zagen hostels waar vroeger in een 4 kamerwoning zo’n 18 mensen van verschillende stammen woonden. De townships zijn namelijk ontstaan uit arbeiderskampen van de mensen die in de mijnen werkten. Dit is uitgegroeid tot een plaats met meer dan 4 miljoen inwoners! Tegenwoordig worden deze hostels omgezet naar woningen voor families die er een stuk beter in kunnen wonen. We zijn ook nog langs wat golfplaat woningen geweest. Dit zijn de woningen voor de armste mensen in Soweto. Josephine keurde het bedelen van deze mensen ook duidelijk af en gaf aan dat er ook voor deze mensen kansen zijn om geld te verdienen op een eerlijke manier. Daarnaast krijgt iedereen tegenwoordig geld van de overheid en nu zelfs voedselpakketjes. Je ziet ook veel afval overal rondslingeren terwijl er gewoon vuilnis wordt opgehaald. Wat kromme dingen die toch echt moeten gaan veranderen. Maar er zijn niet echt regels in Soweto wat het natuurlijk erg makkelijk maakt.

We zijn nog langs het oude huis van Nelson Mandela gereden waar het natuurlijk vol staat met tourbusjes. Vlakbij stond het huis van bisschop Tutu. Hierna zijn we naar het monument voor Hector Pieterson geweest. Deze jongen was de eerste dode die viel bij de studentenopstanden in Soweto. Er is een groot monument voor hem neergezet en daarnaast staat het Hector Pieterson museum. Dit gaat over de studentenopstanden maar we zijn er niet naar binnengeweest omdat het apartheidsmuseum er ook al veel over kon vertellen. Bij het monument stond de wereldberoemde foto van een vriend van Hector die hem in zijn armen droog en met daarnaast het zusje van Hector. Weer erg indrukwekkend. Omdat dit een touristisch trekpleister is waren er natuurlijk weer genoeg gasten die hun souvenirtjes wilden verkopen. Soms waren ze erg opdringerig maar eigenlijk wil toch wel wat van ze kopen ook juist om ze een beetje te helpen. Ik heb een mooi stenen nijlpaard gekocht die ik waarschijnlijk niet eens mee terug kan nemen want hij is erg zwaar ;-)

Dit was alweer het einde van een dag waar we erg veel indrukken hebben opgedaan. ’s Avonds zijn we nog even voor de laatste keer uitgeweest met Elze en Leonie, die morgen weer richting Nederland vertrekken. Ze kwamen gelijk met ons aan in Zuid-Afrika maar moeten nu al weer terug. Een goede reis en tot in Nederland!

In Zuid-Afrika kennen ze Sinterklaas niet en hangen de winkels al een tijdje vol met kerstspullen. Wij willen natuurlijk niet dat Sinterklaas ons overslaat dus hebben we wel een pakjesavond (eigenlijk pakjesmiddag) gehouden. Iedereen heeft 3 cadeaus van 50 Rand per stuk gekocht. De cadeaus konden voor iedereen bestemd zijn. We zijn toen een spelletje gaan doen om de cadeaus te verdelen. De cadeaus moesten niet voor een bepaald persoon gekocht worden wat het natuurlijk lastig maakt om echt leuke cadeaus te kopen.

Camiel kwam zaterdag met zijn 3 cadeaus aanzetten en had er ook nog een gedichtje bijgedaan ook. Iedereen moest dus maar gedichtjes gaan schrijven. Ik had er in het begin niet zo’n zin in maar toen we eenmaal bezig waren was het toch wel leuk. Juist omdat we gingen dobbelen om de cadeaus maakten de gedichten het een stuk leuker.

Om de beurt werd met de dobbelsteen gegooid en moest er iets gedaan worden afhankelijk van wat je gooit:

1 - Een cadeau geven aan de persoon met de minste cadeaus.
2 - Je moet van plek wisselen met een persoon naar keuze. De cadeaus blijven op de plek staan.
3 - Je moet een cadeau ruilen met een cadeau van een ander.
4 - Iedereen schuift 1 plaats op naar links.
5 - Je mag een cadeau uitzoeken van de cadeaustapel.
6 - Je mag een cadeau uitpakken. Als het cadeau nog een gedicht heeft moet je die eerst voorlezen en mag je de volgende keer dat je 6 gooit hem pas uitpakken.

Op die manier was het natuurlijk een chaos van plek verwisselen en cadeaus ruilen. Zodra je door had dat mensen een bepaald cadeau graag wilden hebben was het natuurlijk extra leuk om te proberen dat cadeau af te pakken :-)

Toen alle cadeaus uitgepakt waren hebben we een alarm gezet op 20 minuten en speelden we nog 20 minuten door. Toen het alarm afging moest iedereen nog net 1 plaats opschuiven. Gelukkig was bijna iedereen wel tevreden over zijn cadeaus. Er werd nog een klein beetje geruild onderling en toen kon iedereen met zijn cadeaus gaan spelen :-)

Ik had een hoed en rugzakje gekregen (toevallig van mezelf ;-) ), een Afrikaans/Tshwana/English vertaalboek, en een “verzorgingssetje” met een scrubcrême for Men, een doosje met Durex Sensation condooms en een zakje met toffees.

Rond een uur of 18:00 zijn we weer met z’n zessen de Golf ingedoken op weg naar Albert en zijn vrouw Hennie. We waren namelijk uitgenodigd om echte kroketten te gaan eten. Net als frikandellen vind je die dingen nergens hier. Albert en Hennie hebben de kunst van het krokettenrollen meester gemaakt en rollen dus eens in de zoveel tijd een zooi kroketten bij elkaar. Deze kroketten zijn alleen niet van de vieze troep gemaakt die je in Nederlandse kroketten vind maar echt van goede kwaliteit vlees. Ze vertelden ons dat ze soms wel tot 6000 kroketten rollen in een week tijd, die dan erg graag gekocht worden door Nederlanders die hier wonen. Vooral het verzorgingstehuis waar veel Nederlanders wonen koopt er veel.

We mochten dus langskomen om een avondje kroketten te komen eten. Hennie had lekkere salade erbij gemaakt en Albert was met z’n frituurpan bezig. Die dingen vind je hier trouwens ook zo goed als nergens. Na een gezellig avondje kletsen en een duik in het zwembad (wat best koud was ’s avonds) gingen we weer naar huis. Bedankt Hennie en Albert voor de gezellige avond!

We zouden afgelopen zaterdag een tour gaan doen naar Johannesburg. Bart zou met zijn Lekkerbly tours busje ons rondrijden en Johannesburg laten zien. We zouden naar het Apartheidsmuseum gaan en een tour gaan doen in Soweto, de grootste township van Johannesburg. Helaas kreeg ik vrijdagnacht een SMS van hem dat er wat ernstigs was gebeurd. Daardoor kon de tour helaas niet doorgaan en kunnen we het waarschijnlijk ook niet meer gaan doen binnen een paar weken.

We zijn toen op zoek gegaan naar iets anders om te doen die dag. Na wat bladeren in wat Zuid-Afrika boekjes kwamen we op het idee om naar Gold Reef City te gaan. Dat is een pretpark/themapark dat in het zuidelijke gedeelte van Johannesburg ligt. Het gaat over hoe Johannesburg onstaan is uit kampen van arbeiders uit de goudmijnen hier. Johannesburg ligt namelijk zo goed als op een goudmijn. Het hele park ademde een sfeer uit van eind 19e eeuw.

We kwamen pas rond een uur of daar aan wat op zich best laat is voor een pretpark. Daar kwamen we erachter dat je voor de tours nog extra moest betalen ook. Dat viel dus een beetje tegen. We zijn eigenlijk maar in een paar attracties gegaan, die eigenlijk maar weinig met het hele goudmijn gebeuren temaken hadden. Het was eigenlijk gewoon een leuk dagje naar een pretpark. Helaas waren de wachtrijen lang en is het slecht uit te houden met de zon op je kop, maar de attracties waren wel leuk. Je had er de de standaard achtbanen en wildwaterbanen uiteraard en daarnaast was er nog een bizarre attractie genaamd de “Tower of Terror”. Je gaat in een mijnwagentje zitten met 8 personen en wordt vastgezet met gordels. Dan ga je als in een soort achtbaan omhoog waar je een klein bochtje maakt. Aan het eind van de bocht gaat de baan echt gewoon recht naar beneden. Het karretje kruipt met een slakkengangetje naar het randje waarna hij zelfs recht naar beneden komt te staan maar nog wel op de rem staat. De spanning wordt dus opgebouwd en je bent zelf aan het afwachten tot de rem eraf gaat. Dan maak je een vrije val van 47 meter en rijdt het karretje terug naar het beginpunt.

Het was wel een leuk dagje hoewel het natuurlijk erg jammer is dat onze tour niet door ging.