Patrick Plaggenborg

Heartbeat, de organisatie waar Esther en Priscilla stagelopen, had een personeelsfeest georganiseerd voor afgelopen woensdag. Het is tegelijk een soort van eindejaarsfeest voor iedereen die daar werkte. Camiel en ik mochten mee. Ze hadden een themadag georganiseerd met als thema “African Adventure”. We gingen naar een reservaat waar ze bij de lodge allerlei dingen hadden georganiseerd. Omdat een auto huren erg duur bleek te zijn (dat wordt nog leuk de komende 3 weken op vakantie) hebben we Bart gevraagd of hij ons kon brengen en halen. Dat wilde Bart wel doen. Bedankt daarvoor.

We verzamelden dus niet bij het Heartbeat kantoor zoals afgesproken was maar gingen rechtstreeks naar het reservaat. Deze zou volgens de website zo’n 30 minuten ten Noorden van Pretoria liggen. Achteraf bleek het wel wat verder te zijn, maar het viel mee. We zijn nog niet vaak naar het noorden gereden. Toen we iets buiten de stad kwamen had ik al gelijk het idee dat we in een totaal andere provincie waren beland. Een heel ander landschap was te zien. Toen we eenmaal bij het reservaat aankwamen stonden we voor een groot hek wat we zelf maar open moesten doen. Het was een verlaten boel daar achter. Het enige wat je zag was een huis wat er redelijk verlaten uit zag. Toen we daar dus stonden kregen we even het idee dat het echt niets zou gaan worden die dag. Maar er stond een klein bordje langs een zandpad waar op stond “Bush Camp”. Dus dat bordje volgden we maar. Na een stukje rijden kwamen we bij iets wat op een lodge leek. Toen we ook nog een zwembad zagen zag het er helemaal goed uit. Het viel allemaal wel mee dus. Ze hadden wat kleine huisjes staan (soort van rondawels) en omdat er zoveel mensen kwamen hebben ze ook nog tenten opgezet. Wij kwamen helaas in een tent te liggen, dus dat werd op de harde vloer slapen. We hebben namelijk geen luchtbedden. Het had ook wel weer een voordeel. We hoefden namelijk niet te betalen voor de overnachting. Dat was weer een geluk bij een ongeluk.

Rond 11:00 stond gepland dat iedereen zou aankomen bij de lodge en om 12:30 zou er een kleine lunch zijn. Erg ruime tijden dus als je bedenkt dat we om 9:30 bij Heartbeat zelf zouden moeten zijn. Het lijkt bijna normaal dat iedereen dik te laat komt en bij Heartbeat schijnt het nog net even een tikkeltje erger te zijn ;-) Dat klopte ook wel want rond een uur of 11 was er nog bijna niemand en zelfs om 12:45 toen we de lunch kregen (broodjes met boereworst) was nog niet iedereen er. Om een uur of half 2 kwamen er nog een paar aankakken.

Tijdens de lunch werd er uitgelegd wat we die dag zouden doen. Er zouden een twee Game Viewings zijn (game viewing is safari spotten) elk voor de helft van de groep. Je kon je dus inschrijven voor 15:00 en voor 17:00. Rond 16:00 was een potjiekos competitie gepland. De hele groep was in teams verdeeld van zo’n 8 mensen. Omdat het heerlijk weer was voor de verandering hebben we ons ingeschreven voor 17:00. We hebben nog even lekker langs het zwembad gehangen en wat gedronken. Toen de eerste groep van de game viewing terug was begon de potjiekos competitie. Iedereen kreeg een zak met vlees en allemaal ingredienten. Ook had iedereen een beschrijving van wat voor potjiekos je moest maken.

Zoals ik al een keer eerder had geschreven is een potjie kos een pot met eten (kost). Je spreekt het uit als ‘ poikiekos’. Er werd even kort uitgelegd hoe je een potjiekos het beste kunt maken. De pot wordt boven een vuur gezet en eerst braad je het vlees met wat olie. Daarna leg je de ingredienten bovenop het vlees in de volgorde van hoelang ze moeten koken. Aardappels moeten erg lang dus daar begin je dan mee. Je voegt wat kruiden toe naar smaak en na een tijdje begin je te roeren. Omdat we al snel naar onze eigen game zouden gaan konden we hem zelf niet afmaken. Maar een potjie moet erg lang koken dus tegen de tijd dat we terug zouden komen van de game zou hij bijna klaar zijn.

De game zelf was eerlijk gezegd niet echt boeiend. Het was leuk om een game te doen rond zonsondergang, maar de dieren zelf hadden we al erg vaak gezien. Het begint bijna normaal te worden om dieren als giraffen op een paar meter afstand van je auto te hebben. Wat we ook weer erg veel zagen waren de impala’s en de blauwe wildebeest (gnoe geloof ik). Van de big five hebben we alleen de buffel gezien. Verder hadden ze hiervan alleen nog een luipaard geloof ik maar die kom je toch nooit tegen. Wat wel leuk was was een grote hagedis inde boom van iets van 40cm. Wat bij andere safariparken streng verboden is deden we hier wel gewoon. Iedereen stapte uit de auto en kwam onder de boom staan om naar de hagedis te kijken. En dat terwijl we net 200 meter terug langs een grote groep buffels reden. Maar dit viel erg mee. We hebben nog geprobeerd om een mooie foto te maken van de zonsondergang maar ik denk niet dat die gelukt is.

Toen we terugkwamen van de game was onze potjie al van het vuur gehaald door de rest van ons team die de 1e game gedaan hadden. Het zag er goed uit. We namen even een hapje en het smaakte goed. We begonnen onderhand al honger te krijgen maar het duurde nog even. Ondertussen kwamen de boardmembers van Heartbeat ook binnen. Dat zijn de hoge piefen van de organisatie. Toen die er eenmaal waren leek het erop dat we wel snel zouden gaan eten. Helaas duurde het nog even en daarna begon eerst nog een uitreiking met de Heartbeat awards. Wat prijzen die medewerkers kregen voor hun goede werk. Iedereen was enorm enthousiast. De laatste prijs was voor de potjiekos competitie. Helaas werd onze potjie maar 3e.

Hierna was het aanvallen. Eindelijk konden we gaan eten, en we hadden natuurlijk al heel erg honger gekregen van al dat wachten. Eerst hebben we maar onze eigen potjie gepakt. Deze was best lekker, maar had nog iets beter kunnen smaken met wat zout. Hierna hebben we andere potjies geprobeerd. De dames aten niet zoveel dus Camiel en ik zijn de andere potjies afgegaan. Potje 4 had een verbrande geur en smaak en was dus niet te vreten. Potjie 3, die zogenaamd de winnaar was, vond ik maar een natte drap. De andere 2 potjies waren ook niet echt bijzonder, hoewel het vlees wel erg lekker was. Achteraf moet ik zeggen dat die van ons toch het lekkerst was :-)

Na het eten gingen veel van de mensen al weer naar huis. Wij bleven slapen en konden het dus wat later maken. Van alle mensen die bleven waren wij zo’n beetje de enige blanken. De zwarte mensen zijn duidelijk een stuk gezelliger daar, en dat kun je merken. De muziek werd erbij gehaald en er was weer drank in overvloed :-)

Veel zwarte muziek werd er gedraaid, dat bijna alleen maar draait om het ritme. En wat een ritme hebben die zwarten in hun lijf. Geweldig om te zien. We gingen allemaal in een kringetje staan en om de beurt ging iemand de kring in en even laten zien wat hij/zij kan. We hebben erg gelachen. Ook werd ons een simpel maar leuk dansje geleerd die iedereen dan in formatie deed. Een soort van een-persoons salsa. Beetje bij beetje gingen mensen naar bed en bleven we bij de laatste groep. Na wat geouwehoer over Nederlands en Afrikaans met de paar Afrikaners die er nog waren was ook iedereen het dansen een beetje zat en kwamen er wat serieuze gesprekken op gang. Omdat blank en zwart gemengd was werden deze discussies af en toe nogal heftig. Collega’s en aangang van collega’s bij elkaar die op zich niets persoonlijks tegen elkaar hadden maar wel veel van mening verschillen. Er werden van beide kanten dingen gezegd waarvan ik me afvroeg of ze zich wel realiseerden dat ze elkaar voor het hoofd aan het stoten waren. Apartheid en de tijd na de apartheid is vaak gespreksonderwerp nummer 1 op zulke avondjes. Het is natuurlijk al een hele vooruitgang dat blank en zwart met elkaar over een onderwerp als dit kunnen praten. Het waren vooral de oudere mensen die de apartheid nog volop hebben meegemaakt waar het moeilijk is om het uit ze te krijgen. Voor de jongeren speelt de hele apartheid niet meer en ze staan ook heel open tegenover elkaar. De jonge gasten die er zaten zeiden ook dat het voor hun echt niet zo’n invloed meer heeft.

We begonnen moe te worden en op een gegeven moment begon de discussie toch wel heel heftig te worden. We zijn maar naar bed gegaan. Jammergenoeg kon je van een echt bed niet spreken. We hadden een dun matje van een centimeter en een deken waar je op kon liggen. Na een klote nachtrust van een paar uur stond Bart om 8:30 klaar om ons weer terug te brengen.

Ik moet zeggen dat ik niet verwacht had zo’n leuke dag te krijgen op dat feestje. De mensen waren allemaal supervriendelijk en gezellig. Het weer dat de laatste tijd nogal tegenvalt was ook perfect die dag. Petje af voor Heartbeat. Van wat ik zo hoor over die organisatie gaat het ook wel eens minder goed ;-)

This entry was posted on Friday, December 17th, 2004 at 14:31 and is filed under South Africa. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.