Patrick Plaggenborg

Bart is weer hersteld en kan weer tourtjes gaan doen dus de tour die voor vorig weekend gepland stond kon dit weekend wel gedaan worden. Op de planning stonden het Carlton Office Center building, de binnenstad van Johannesburg, het apartheidsmuseum en een tour door Soweto, de grootste township van Johannesburg.

Johannesburg ligt op iets minder dan een uur rijden vanaf Pretoria en met de airconditioning in Bart’s VW Caramelle busje is het goed te doen. We zijn eerst de binnenstad van Johannesburg ingelopen, waar ik de straten redelijk op die van Durban vond lijken. Je ziet veel gebouwen met de stoep recht onder het gebouw lopen. Er wordt nog veel meer op straat verkocht dan je in Pretoria en Durban zag. Overal staan kraampjes en je kan het zo gek niet bedenken of het wordt wel ergens verkocht. We zijn de garage van het Carlton Office Center toen ingereden en met een lift naar de 50e verdieping gegaan. Dit gebouw is 222 meter hoog en is het hoogste gebouw van het hele continent Afrika. Op de bovenste verdieping kon je mooi over de stad uitkijken. Er hingen aan de muren veel mooie foto’s van Johannesburg van een eeuw geleden en er stonden interessante beschrijvingen over hoe Johannesburg eigenlijk ontstaan is. Erg interessant om te bekijken en het uitzicht is natuurlijk ook fantastisch. De grote gebouwen in de buurt lijken niets voor te stellen vanaf zo’n hoog gebouw. Je kon helemaal naar het raam toelopen en bijna recht naar beneden kijken. Mooi om te zien, maar niet fijn als je hoogtevrees hebt zoals Esther ;-)

Hierna zijn we naar het apartheidsmuseum geweest. Wat een indrukwekkend museum is dat. Het is een redelijk nieuw museum met erg moderne architectuur. Alles ziet er heel mooi vormgegeven uit. Zodra je binnenkomt proef je al een beetje de sfeer van de tijd van de apartheid. Je krijgt een pasje mee waarop staat of je blank of zwart bent, waarna je het museum binnen mag. Om je heen staan bankjes zonder tekst maar ook bankjes waar op staat “Europeans only”. In het Engels werden de blanken “Europeans” genoemd. Zodra je het museum binnenloopt heb je twee ingangen. De blanken worden van de zwarten gescheiden. Om je heen zie je borden die aangeven hoe bizar het in de tijd van de apartheid allemaal geregeld was. Bij de meest loze dingen werden de rassen van elkaar gescheiden. Iets verderop mocht je wel weer bij elkaar lopen en kwam je in het museum gedeelte. Hier hebben we een 15 minuten film gekeken over hoe het eigenlijk mogelijk is dat iets als de apartheid ontstaan is. Erg interessant. De rest van het museum is nog veel indrukwekkender. Veel erg mooie foto’s en informatieve videofilmpjes. Daarnaast staan overal beschrijvingen. Er is ontzettend veel te lezen over de hele geschiedenis van de apartheid. Ik vond alles zo interessant dat ik in de twee uur tijd die we er geweest zijn (een tijd die veel te kort iss voor een museum als dit) nog niet eens op de helft ben gekomen van alles wat er te zien was. Erg jammer en ik zou erg graag nog een keer teruggaan. Ik heb gekeken of er in de kiosk misschien een boek te koop was over het museum. Dat was er nog niet maar het schijnt in de maak te zijn. Alles van het museum komt erin te staan. Als het uit komt ga ik het zeker kopen.

Buiten stond Josephine te wachten op ons. Het was een vrouw uit Soweto die ons daar een rondleiding zou gaan geven. Ze wist veel te vertellen over de township waar ze zelf was geboren en getogen en nog steeds woonde. Je hoort alleen verhalen over hoe crimineel het wel niet in townships is. Soweto is een township die niet alleen bestaat uit sloppenwijken. Mensen wonen in huizen van extreme luxe tot inderdaad kleine huisjes die van golfplaten in elkaar gezet zijn. Het was erg duidelijk dat Josephine ons probeerde duidelijk te maken dat het tijd was om de negatieve dingen die je over Soweto hoort niet te vergeten maar ze verklaarbaar maken en laten zien wat een vooruitgang er wel niet is. We begonnen in een wijk waar de mensen wonen die de kansen die er tegenwoordig wel voor ze zijn hebben aangepakt en nu banen hebben als dokter of bankmedewerker. We zijn doorgereden naar een taxi-standplaats waar het krioelde van de minitaxibusjes die je door heel Zuid-Afrika ziet. De meestgebruikte vorm van transport voor de Zuid-Afrikanen zonder auto. Hier zijn we uitgestapt en hebben we over een marktje gelopen en zijn we langs het ziekenhuis geweest. Ze liet ons zien hoe de overheid helpt de townships te ontwikkelen. We zagen hostels waar vroeger in een 4 kamerwoning zo’n 18 mensen van verschillende stammen woonden. De townships zijn namelijk ontstaan uit arbeiderskampen van de mensen die in de mijnen werkten. Dit is uitgegroeid tot een plaats met meer dan 4 miljoen inwoners! Tegenwoordig worden deze hostels omgezet naar woningen voor families die er een stuk beter in kunnen wonen. We zijn ook nog langs wat golfplaat woningen geweest. Dit zijn de woningen voor de armste mensen in Soweto. Josephine keurde het bedelen van deze mensen ook duidelijk af en gaf aan dat er ook voor deze mensen kansen zijn om geld te verdienen op een eerlijke manier. Daarnaast krijgt iedereen tegenwoordig geld van de overheid en nu zelfs voedselpakketjes. Je ziet ook veel afval overal rondslingeren terwijl er gewoon vuilnis wordt opgehaald. Wat kromme dingen die toch echt moeten gaan veranderen. Maar er zijn niet echt regels in Soweto wat het natuurlijk erg makkelijk maakt.

We zijn nog langs het oude huis van Nelson Mandela gereden waar het natuurlijk vol staat met tourbusjes. Vlakbij stond het huis van bisschop Tutu. Hierna zijn we naar het monument voor Hector Pieterson geweest. Deze jongen was de eerste dode die viel bij de studentenopstanden in Soweto. Er is een groot monument voor hem neergezet en daarnaast staat het Hector Pieterson museum. Dit gaat over de studentenopstanden maar we zijn er niet naar binnengeweest omdat het apartheidsmuseum er ook al veel over kon vertellen. Bij het monument stond de wereldberoemde foto van een vriend van Hector die hem in zijn armen droog en met daarnaast het zusje van Hector. Weer erg indrukwekkend. Omdat dit een touristisch trekpleister is waren er natuurlijk weer genoeg gasten die hun souvenirtjes wilden verkopen. Soms waren ze erg opdringerig maar eigenlijk wil toch wel wat van ze kopen ook juist om ze een beetje te helpen. Ik heb een mooi stenen nijlpaard gekocht die ik waarschijnlijk niet eens mee terug kan nemen want hij is erg zwaar ;-)

Dit was alweer het einde van een dag waar we erg veel indrukken hebben opgedaan. ’s Avonds zijn we nog even voor de laatste keer uitgeweest met Elze en Leonie, die morgen weer richting Nederland vertrekken. Ze kwamen gelijk met ons aan in Zuid-Afrika maar moeten nu al weer terug. Een goede reis en tot in Nederland!

This entry was posted on Sunday, December 12th, 2004 at 15:44 and is filed under South Africa. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.