Sebastiaan verveelde zich een beetje op zijn werk en is dus maar een plattegrond gaan maken van ons huis. Zo krijg je een mooi beeld van hoe het huis eruit ziet en van wat zijn stage nu eigenlijk voorstelt.
Alles is uit het hoofd gedaan, netjes op schaal. Wat een werk…
Hmmm. Soms is het beter om de pomp aan te laten. Misschien dat een flesje chemicaliën nog wat op kan lossen. Anders is het tijd om het bad leeg te laten lopen en het even grondig te gaan schoonmaken. Hier ga ik in ieder geval niet in zwemmen, bleuhhh…
We hebben de afgelopen week of 2 aardig wat lange avondbuitjes gehad met veel onweer. Ons hooi in de tuin heeft dus goed kunnen groeien en is zowaar in lang gras veranderd. Gisteren is voor het eerst de tuinman langsgekomen om het te gaan maaien. Onze tuin ziet er nu weer netjes verzorgd uit. Er zijn nog wat kale plekken van de verhuiswagen die het gras opgereden was maar op de meeste plekken is het mooi groen.
Gisteren is ook Nick langsgekomen met het internetmodem. Hij heeft hem gerepareerd dus we hebben nu eindelijk weer internet. Jammergenoeg heb ik mijn leenlaptop van de universiteit in moeten leveren omdat mijn werk daar erop zit. Ik zit nu ook vijf dagen in de week bij de UNSA dus er zullen wat vaker berichtjes worden gepost.
Sinterklaas is afgelopen zaterdag in Nederland gearriveerd. Hij is ons gelukkig niet vergeten! We hebben onze schoen gezet en we hebben allemaal een chocoladeletter gekregen!
Bedankt moeder Troost voor de C, de E, de P, de P, de P en de S!
Zo eindelijk wat tijd om een verhaaltje te schrijven over afgelopen weekend. Waarom het wat langer heeft geduurd lees je zo.
Afgelopen vrijdag zijn we dus op weg gegaan naar Phalaborwa, een plaatsje aan de rand van het Krugerpark waar we in een lodge gingen slapen dat weekend. We zijn redelijk vroeg opgestaan, maar hadden nog vroeger op moeten staan wilden we wat dingen bekijken die we onderweg tegen zouden komen. Er schenen wel wat leuke bezienswaardigheden te zijn. We hadden afgesproken om de maandag op de terugweg er langs te gaan. Eigenlijk weet je op zo’n moment dat je na het weekend er veel te moe voor bent maar we hebben het toch maar zo gedaan.
We waren lekker op tijd aangekomen. Op het programma stond 17:00 verzamelen, maar het bleek 18:00 te zijn. Waarschijnlijk is er een marge van een uur genomen om die lamme studenten op tijd te laten komen. We kwamen om een uur of 16:00 aan en hadden dus nog wat tijd om uit te rusten van die uren in de auto zitten. Aangekomen bij de receptie bleek dat we met ons vijven en Camiel in een rondawel (een rond huisje met een rietendak) zouden slapen. Erg gezellig dus. Bij de rondawel was een parkeerplaats voor de auto. Het zag er allemaal erg luxe uit. Het huisje was verdeeld in kamers door wat muren, maar het plafond was open. Boven die muren zat dus nog een stuk ruimte waarna pas het rieten dak kwam. Er stonden mooie luxe bedden met een klamboe al erboven dus dat was ook perfect. De rondawel had zelfs airconditioning dus wat wil je nog meer :-)
We hadden nog even tijd tot de verzameling dus we zijn het zwembad bij de bar ingedoken. Heerlijk verwarmd water wat het nog even lekker maakt om te zwemmen als de zon al even weg was. Jammergenoeg moest je wel om 19:00 het zwembad uit. De volgende ochtend om 6:30 ging het zwembad pas weer open. Erg vreemd want het water was zo lekker. In het zwembad zelf kon je richting de bar zwemmen waar het wat ondieper werd en waar je zelfs in het water aan de bar kon hangen. Heerlijk. We hebben dus gelijk wat drankjes besteld en daarvan in het water genoten. Drankjes konden op rekening van het huisje dus dat was ook wel makkelijk. Geen gehannes met geld. Aan de andere kant wel gevaarlijk natuurlijk want het gaat wel hard als je geen idee hebt van wat je nu uitgeeft.
Op het programma stond een diner en daarna een avondsafari maar die avondsafari was naar de volgende dag verplaatst. Het werd een heerlijk buffet. Daarna zijn we nog even aan de bar wat gaan drinken waarna we maar vroeg naar bed zijn gegaan omdat we er de volgende dag erg vroeg uit moesten. Er stond namelijk een riviersafari op het programma. Nadat de wekker om een uur of 6:00 zijn we richting het restaurant gegaan waar we een heerlijk ontbijt voorgeschoteld kregen. Een lekker buffet weer met croissantjes, yoghurt, cornflakes, vruchten, sapjes en bacon en ei werd voor je gebakken of gekookt. Een stevig ontbijt dus dat ging er wel in. We zijn erg verwend.
We gingen met de safari gidsen van Sefapane Lodge zelf naar de Olifantenrivier waar we een boottochtje zouden gaan maken en dieren zouden gaan spotten. Onderweg kwamen we langs de mijnen waar de weg met prikkeldraad was afgezet. Op het prikkeldraad zaten gewoon bavianen met hun dikke rooie reet. Blijkbaar voelden ze het niet echt. Jammergenoeg heb ik er geen foto van.
Bij de boot aangekomen gingen we lekker lui op een stoeltje zitten en konden we om ons heen kijken. De gids van de boot had af en toe een verhaaltje te vertellen. Hij had twee buitenboordmotors aan de achterkant van het bootje waarvan er een het na een paar meter al begaf. Hij heeft nog een en ander geprobeerd om het ding te fixen maar dat zat er niet meer in. Op zich ging het prima met een motor en gelukkig bleef die het ook de hele rit doen. Het bootje had ook een bovendek waar je met een trapje naartoe kon. Er waren nogal wat mensen naar de discotheek in de buurt gegaan die nogal laat thuisgekomen waren. Daarvan lag dus ook de helft te slapen.
Met een grote bocht zijn we eerst richting de dam gegaan waarna we omdraaiden en de Olifantsrivier verder opgevaren zijn. Ondertussen kwamen we veel vogels tegen maar verder niet echt veel andere beesten. Op een gegeven moment kwamen we langs wat nijlpaarden die erg cool om te zien zijn. Ze zijn alleen wel bang voor de boot en gaan dus snel onderwater zodra ze je aan zien komen. De baas van de groep begint geluiden te maken zodat de rest gewaarschuwd werd. Ze kunnen ongeveer 8 minuten onder water blijven dus zodra ze eenmaal onder water zijn zie je ze voorlopig niet meer terug. Omdat je ze dus maar van een afstandje kan bekijken krijg je ze niet echt mooi op de foto.
We zijn toen verder gevaren en hebben ondertussen veel reigers en lepelaars gezien. Van een grote afstand zagen we een kleine krokodil in het struikgewas maar verder zijn we die niet meer tegegekomen. Er was een eiland in het midden van de rivier waar we een bocht omheen hebben gemaakt weer terug richting de auto. Hier kwamen we nog een grote groep nijlpaarden tegen. Jammergenoeg zijn we helemaal geen olifanten tegengekomen op de Olifantsrivier. Camiel had een verrekijker meegenomen waarmee je de dieren wel mooi kon zien. Ik probeerde toen mijn camera’tje erachter te zetten en kon op die manier nog verder inzoomen :-) Zo heb ik de rest van het weekend nog best wel leuke foto’s kunnen maken hoewel de kwaliteit wel gelijk een stuk minder is.
Op de terugweg zijn we nog naar de mijnen geweest. Erg indrukwekkend om te zien. We stonden bovenop een kopermijn waar je tijdens de rit naar boven ook allemaal glimmende stenen van ziet. Bovenop de mijn had je een mooi uitzicht op de andere mijnen in de buurt. We zijn toen weer teruggegaan naar de lodge waar we een middagje vrij hadden. Eerst een lekkere lunch die bestond uit een burger & chips. We hadden al zoveel gegeten die ochtend dus eigenlijk was het net een beetje te zwaar. De ene helft van de groep had die middag hun wandeling maar wij konden lekker uitrusten en een beetje in het zwembad hangen.
’s Avonds gingen we met de terreinwagens het Krugerpark in. We gingen toen het licht maar zagen weinig. Op een gegeven moment werd het donker en werden de grote zoeklichten tevoorschijn gehaald. Het was lang doorrijden maar op een gegeven moment zagen we een olifant in de struiken. Het was erg mooi om de olifant van zo dichtbij te zien eten. En de gidsen vertelden ons dat de dieren allemaal gewend zijn aan de auto dus kwaad worden ze niet. Zolang je als mens in de auto zit zien ze de auto als de auto. Pas buiten de auto herkennen ze je als mens en worden ze dus of bang of agressief. We hebben die avond nog meer olifanten gezien maar daar bleef het ook bij. Wel zagen we nog een paar zebra’s en grote groepen impala’s. De impala’s kon je goed doordat je van een afstand allemaal rode oogjes jouw kant op zag kijken. De impala’s zelf zag je pas van dichtbij zodra je ze goed kon verlichten.
We reden die avond met een certified ranger dus die mocht ook op de verboden wegen rijden. We reden dus echt door de bossen heen. Ook al zagen we er niets het was een erg leuk ervaring om zo door de wildernis te rijden met zo’n grote truck. Dwars door kleine beekjes en over zandpaden waar je met je normale auto (lees Golfje) echt niet kan komen. Erg de moeite waard dus. We zijn nog ergens gestopt bij een soort van picknick plaats waar de koelboxen tevoorschijn kwamen en waar drank en chips werd uitgedeeld. Erg netjes geregeld dus ook. Bij thuiskomst was er een heerlijke braai georganiseerd bij de lodge.
Zondag was het tijd voor de dagsafari. Dit keer nog vroeger je nest uit dan zaterdag. Geen ontbijt maar een kopje thee kon je krijgen. We stonden namelijk al om iets van 6:15 bij de receptie om te vertrekken. We zijn toen het Krugerpark ingereden vroeg in de ochtend. We hoorden wat verhalen dat er waarschijnlijk helemaal niets te zien zou zijn. Dit bleek erg mee te vallen. We hadden ook een erg goede gids (Thijs), die ons veel interessante dingen kon vertellen over het leven in het Krugerpark. Hij had niet alleen aandacht voor grote dieren als olifanten, maar ook voor kleine. Zo reden we over de zandpaden en op een gegeven moment stopte hij ineens. Iedereen keek om zich heen maar zag geen dieren. Hij stapte uit en wees naar de grond. Daar zag je een grote kolonie mieren van dik anderhalve centimeter groot achter elkaar lopen. Erg bizar. Je ziet een grote dikke streep over de weg zich verplaatsen. Ik heb er nog een filmpje van gemaakt.
Toen we verder reden hebben we nog veel meer dieren gezien. Rond 8:30 begon iedereen te mekkeren dat ie toch wel honger begon te krijgen. Op een picknickplaats met een museum restaurant en verschillende rondawels waar je kon slapen was er ook een plaats bezet gehouden door onze lodge. Toen we er aankwamen waren de mensen van Sefapane al bezig met spek bakken en geklutst ei maken. Ook haddedn ze lekkere dikke paddestoelen en tomaten op de braai. Het was weer net zo’n lekker ontbijt als de dag ervoor, alleen nu had iedereen er nog 2x zoveel zin in. Na heerlijk gegeten te hebben zijn we naar het olifanten museum vlakbij gegaan waar je een heleboel over olifanten te weten kan komen. Ze hadden er ook de slagtanden staan van de grote en bekende olifanten. Elke olifant had een verhaal over zijn leven erbij staan. Erg indrukwekkend om te zien hoe groot en lang die slagtanden wel niet waren. De meeste van de slagtanden van die grote olifanten waren ook misvormd. Zo stonden ze of naar binnen of was er een van de twee voor een deel afgebroken. Een bezoekje waard.
Toen we verder gereden zijn kwamen we nog langs een rivier met veel nijlpaarden. Die zagen we echt van dichtbij. Volgens mij zagen ze ons niet of waren ze niet bang want ze bleven boven water en we konden vanaf de kant die wel een stuk hoger was erg mooie foto’s maken. We zijn toen verder gereden naar de olifantenrivier. Ondertussen kwamen we grote groepen giraffen tegen. Erg mooie beesten om te zien. Het leuke was dat Thijs ook steeds bij elk beest wat interessants wist te vertellen. Zo kwamen we ook nog een waterbok tegen en remde Thijs op een gegeven moment weer. Hij haalde een felgroene kameleon van de weg af. Hij pakte hem op en het beest werd kwaad. Toen liet hij hem vallen in de auto bij de bestuurderskant. Toen Thijs hem weer oppakte zag je dat hij ineens heel donker was. Echt leuke beesten die kameleons. Hij zette het beestje op een tak, waarna je hem weer lichter zag worden. Toen de kameleon verder de tak op liep naar een gedeelte met wat meer bladeren zag je hem ineens groener worden en kreeg hij witte vlekken. Dit zijn dingen die je als je in je eigen auto rondrijdt echt wel over het hoofd ziet, en dat is wat het rijden met een gids zo leuk maakt.
Bij de olifantrivier zijn we weer in zo’n klein minidorpje gestopt waar je een mooi uitzicht had van tientallen meters hoog naar beneden over de rivier. Daar zag je heel veel olifanten bezig zijn in de rivier, die voor een deel wel droog lag. Ook zag je wat nijlpaarden lopen. Dit keer zag je ze boven water, al was het wel van een hele grote afstand. We kregen weer een verzorgde lunch met wat sandwiches en een peertje. Erg netjes. We zijn toen weer verder gereden en hebben nog wat dieren bekeken. Je zult ze allemaal wel op de foto zien. Helaas geen leeuwen, , luipaarden of wilde honden. ’s Avonds hebben we het erg rustig aan gedaan want de volgende dag stond er een wandeling op de planning. Eerst een lekkere potjie kos gegeten met vegetarische lasagne en melktaart (soort kwark) als toetje.
4:30 de volgende dag zou er een mannetje langskomen om ons wakker te maken. Dit wakker worden ging op zich prima, maar helaas waren er veel mensen ziek. Waarschijnlijk was het eten van de dag ervoor verkeerd gevallen. Dat betekende dus dat er jammergenoeg een paar mensen niet mee gingen. We gingen die dag weer met echte rangers mee het Kruger Park in. Na een lange tocht stopten we midden in de wildernis. We stapten uit en de twee rangers Andrew en Philip vertelden ons een inleidend verhaaltje. Ze hadden allebei een groot geweer bij zich om ons te beschermen ;-) Later bleek dat we helemaal geen grote dieren tegengekomen zijn. Het was een lange, vermoeiende maar wel leuke wandeling. Je hebt echt het idee dat je midden in het Kruger Park loopt. Het bleek meer een wandeling te worden waarin veel aandacht was voor kleine dieren en insecten. Ook erg leuk. Zo kwamen we kleine rode spinnetjes tegen, heeft Andrew ons een heleboel verteld over die gigantische termietenbergen en zagen we een schildpad in het bos liggen. Ook liet hij ons veel voetsporen zien van grote dieren als olifanten en neushoorns wat ons een beetje valse hoop gaf. Hij vertelde ons nog wat over de rivier die droog lag en op ongeveer de helft van de wandeling hadden we een picknick ontbijt. Op een gegeven moment had iedereen het wel gezien. We waren allemaal uitgeput en het was natuurlijk ontzettend vroeg. Ik was dan ook blij dat we de auto weer in zicht haddeen. We zijn toen richting huis gereden en kwamen nog wat buffels tegen op echt een paar meter afstand. Ook zagen we nog wat zebra’s en zagen we kevers die de mest van buffels in balletjes rolden en er zo achteraan holden met het balletje mest voor zich uit. Het leek wel een soort race.
Thuisgekomen om een uurtje of 10:00 was het inpakken en wegwezen. Na de flinke rekening van de drankjes van zo’n 1000 ZAR gingen we op weg naar huis. We zijn even gaan tanken omdat we niet hetzelfde gedonder wilde hebben en weer zonder benzine zouden komen te staan. Het oliepeil was gechecked en er was wat bijgedaan. Na wat kilometers te rijden waren we midden in de bergen en begon het olie indicatortje te branden en geluid te maken. We schrokken ons dus al rot en zijn langs de kant gestopt op een klein vluchtstrookje midden in de bergen. Niet echt de lekkerste plaats om te stoppen dus. Philip is het oliepeil weer gaan checken maar er leek niets aan de hand. We zijn toen een tankstation gaan opzoeken maar die konden ook niet echt helpen. We zijn toen maar verder gereden op zoek naar de eerste de beste garage. Die vonden we in een of ander gat. Vanaf de weg zag je op een afstand een gebouw staan met grote letters GARAGE erop. Het zag er alleen nogal verlaten uit. Daar aangekomen bleek er toch wel iemand te zijn die even ernaar gekeken heeft maar er niet veel aan heeft kunnen doen. We zijn toen weer verder gereden naar een wat grotere plaats waar we werden doorverwezen naar een garage die er wel wat aan kon doen. Ze dachten dat het indicator lampje kapot was en hebben die dus even ‘gefixed’. Geluid maakte de indicator in ieder geval niet meer. Wel ging het lampje weer aan na wat kilometers. Ook begon de motor een raar geluid te maken. Na een tijdje stonden we weer stil langs de kant.
De verzekering werd opgebeld en zou een sleepwagen sturen. Gelukkig kwam een plaatselijke bewoner langs en kon ons helpen want de sleepwagen kwam maar niet. We stonden stil op de N4 maar er bleek nog een N4 te zijn parrallel aan onze weg. De beste man heeft de sleepwagen gebeld en instructies gegeven hoe bij ons te komen. Na in totaal anderhalf uur stilgestaan te hebben kwam de vrachtwagen eraan en werd het Golfje erop gezet. We zouden naar Middelburg gebracht worden waar we moesten overnachten. Het was intussen al te laat geworden om de auto nog te laten maken. Daar aangekomen waren er zogenaamd maar twee slaapplekken. Een guesthouse en een hotel. Het guesthouse was zo’n 110 ZAR per persoon per nacht en stonk doordat een gigantische storm lekkage had veroorzaakt. Voor het dubbele konden we in een hotel was er gezegd. De vrachtwagenchauffeur kende de mensen bij de guesthouse opvallend goed, wat ons een beetje het gevoel gaf erbij genaaid te worden. Waarschijnlijk hadden die twee het op een akkoordje gegooid, maar wat wil je eraan doen als je geen auto hebt om een andere slaapplaats te zoeken. In de Coast-to-Coast stonden geen backpackers lodges in Middelburg. We zijn er toen maar gebleven.
De volgende dag was het weer om 7:00 opstaan want om 8:00 zou de chauffeur weer terug zijn om ons naar een garage te brengen. En wat voor een garage. Naast een autokerkhof (wat je al gelijk een goed gevoel geeft over dee kwaliteit van de garage) stond een garage met een gigantische bende in de voortuin. Ze keken naar de auto en waren van mening dat er iets met de motor aan de hand was. Zo ver waren we al. Hij zou er helemaal uitgehaald moeten worden en het zou ongeveer 4 dagen kosten om hem te laten maken. Zo lang waren we natuurlijk niet van plan om in Middelburg te blijven. Het zou hier alleen wel goedkoper gerepareerd kunnen worden dan in Pretoria. De man van de garage bood ons een lift naar Pretoria aan en zou Philip als de auto gemaakt was weer ophalen. Op zich een goeie deal. De verzekering had het sleepbedrijf echter gebeld en daarbij gezegd dat het een cash-job was. Na veel heen en weer gebel en een bezoek naar het kantoor van het sleepbedrijf waren ze erachter gekomen dat de verzekering de kosten dus niet direct betaald. De man van de garage betaalde toen de sleepkosten, want dat geld hadden wij niet op zak. Het kostte een dikke 1850 ZAR. Dat bedrag zou later terugbetaald worden met de betaling van de reparatie. Later kwamen Philip en Sebastiaan erachter dat in de voorwaarden stond dat ze alleen gratis weggesleept worden als het een ongeluk betreft. Nog een dikke tegenvaller dus.
Een erg spijtig einde aan een weekend dat heel erg leuk was. We waren ook weer eens niet de enige met autopech. Het vorige studentenweekend was er al een auto met pech onderweg en ook tegelijk met ons was de auto van Pieter-Paul ermee gestopt. Het lijkt wel doodnormaal hier. Kijk maar naar de mooie foto’s van het park om dit klote einde een beetje te vergeten.
Afgelopen weekend zijn we naar Drakensberg geweest, een paar uur rijden in de richting van Durban. Omdat we niet zo ver wilden rijden voor 1 dag hebben we een lodge geboekt zodat we er twee dagen van konden maken. Helaas was de lodge vol maar ze hadden een andere lodge een stuk hoger gelegen. Daar was nog wel wat plek, maar we moesten ons eigen beddegoed meenemen. Proppen dus.
Na een aantal uur rijden en een korte tussenstop gemaakt te hebben bij Spur in Harrysmith kwamen we aan bij het Noordelijke gedeelte van de Drakensberg. Bij de ingang moesten we onze namen opschrijven. We zagen toen dat er twee Nederlanders voor ons het park ingegaan waren. Na een kaart gekocht te hebben zijn we een van de vele routes gaan lopen. Je wandelt over rotsachtige paden door de bergen heen waar je af en toe een riviertje passeert. Erg mooi om te zien. Foto’s van het uitzicht kunnen niet vastleggen wat je precies te zien krijgt daar. Toch hebben we het geprobeerd. Het weer was niet zo goed maar dat gaf wel een heel mystiek sfeertje aan de bergen daar. Donkere mistige wolken om de bergen heen. De routes waren wel erg vreemd gemaakt. Ze liepen niet in een rondje maar gingen tot het eind van het pad en daarna weer terug. Je zag dus twee keer hetzelfde, maar dan van de andere kant ;-)
Na onze wandeling zijn we naar de lodge gegaan waar het helemaal verlaten was. We stapten een deur binnen maar er was niemand die reageerde. Een erg vreemde situatie die zo uit een film leek te komen. Op een gegeven moment kwam er uit een van de andere gebouwtjes een vrouw gelopen. Het bleek de werkster te zijn. Ze vertelde ons dat de eigenaressen er zo aankwamen. De reservering was goed en er was plek voor ons. Eten konden we er echter niet en aangezien we in de middle of nowhere zaten en geen zin om te koken hadden was er een probleem. Dat probleem bleek niet zo groot want we konden aanschuiven bij de grote maaltijd in de lodge die lager gelegen was. Voor 60 rand kregen we lekkere spare-ribs en een cocktail achteraf. Niet slecht. Daarna was het nog gezellig wat drinken in het barretje waar het nogal hard ging omdat alle drankjes op rekening kwamen in plaats van meteen betaald te worden.
In die lagergelegen lodge kwamen we aan bij de receptie waar we tot onze verbazing 8 van de 12 gasten uit Pretoria tegenkwamen! Ben je 300-400 kilometer van huis kom je elkaar gewoon in een hutje in de middle of nowhere tegen. Ongelovelijk. Het was een gezellige boel (soms wat te gezellig ;-) waarna we ongeveer 12 uur huiswaarts gingen. Kronkelige weggetjes in het pikkedonker met af en toe een kuil in de weg. Echt hard rijden was het niet maar gelukkig hoefden we alleen maar de weg te volgen en kwamen we weer uit bij onze slaapplek. Daar zijn we de volgende ochtend redelijk vroeg vertrokken.
We wilden naar de waterval gaan die vlakbij zou moeten liggen. We kregen echter van anderen te horen dat die op dit moment droog stond. Erg jammer. We hadden geen zin om meer dan 10 km te wandelen om een droge waterval te zien dus hebben we besloten om naar het middel gedeelte van de Drakensberg te gaan. Ongeveer een uurtje later kwamen we aan. Het was stralend weer wat onze wandeltocht van die dag toch wel erg vermoeiend maakte. Na ongeveer een uur gelopen te hebben in de werkelijk prachtigste gebieden moesten we een riviertje over. Omdat we geen kaart hadden gekocht hadden we geen idee welke route we nu eigenlijk liepen. Er zou een waterval in de buurt zijn maar omdat we geen zin hadden om nog een uur verder te lopen en twee uur terug zijn we maar even blijven pootje baden in het riviertje. Philip had nog wel zin om door te lopen en is toen op zoek gegaan naar de waterval. Ongeveer 15 minuten later was hij al weer terug en kwam hij ons vertellen dat de waterval al hartstikke dichtbij was. Wat dom zou het geweest zijn als we vanaf dat riviertje weer teruggelopen waren.
De waterval was niet erg groot maar erg mooi om te zien. Shirt en schoenen uit, spullen aan de kant leggen en heerlijk zwemmen onder de waterval. Wat een heerlijk gevoel is dat. Het water was behoorlijk koud, maar na even zwemmen was het goed te doen. Het was natuurlijk ook heerlijk verkoelend met die zon op je kop de hele tijd. We zijn daar nog redelijk lang blijven plakken waarna we maar weer terug zijn gaan lopen.
Onderweg hoopten we onze kleren te kunnen laten drogen maar dat pakte anders uit. Ineens schoven er een paar donkere wolken voor de zon en begon het te onweren. En niet zo maar een beetje onweer. De hele tijd zag je overal om je heen grote bliksemflitsen en flink gedonder. We waren dit keer gelopen via de route langs het hotel. Deze route bleek veel korter te zijn dan de route die we op de heenweg genomen hadden. Toen we bij het hotel aankwamen begon het nog te plenzen ook maar hadden we geen idee hoe we weer terugkwamen bij de auto. Een mannetje van de security wees ons naar een andere parkeerplaats waar een klein paadje naar beneden ging. Toen bleek dat we nog een kleine survivaltocht moesten afleggen om bij onze eigen auto te komen. Ondertussen was de regen omgeslagen in hagel en waren we maar even gaan schuilen onder een afdakje. Het begon steeds harder te onweren. Toen het even droog was zijn we verder gerend naar de auto. We hebben even gedacht dat die security man ons het bos in had gestuurd maar dat viel mee.
We gingen weer op weg naar Pretoria. Onderweg zijn we nog even wat gaan eten bij de stop waar we ook zijn gaan eten toen we van Durban af kwamen. Toen het donker begon te worden en de benzine meter al aardig laag stond begon de auto ineens te sputteren. De stukken die je moet rijden over de N3 zijn zo lang en je komt in al die tijd helemaal niets tegen. Omdat er nog iets minder dan een half volle tank in zat toen we bij onze eet-stop wegreden dachten we het nog wel even vol te houden. Toen we besloten om maar bij het volgende tankstation te stoppen duurde het net even te lang voor we er een tegen kwamen. Toen bleek dat we minder dan 10 km voor het volgende tankstation stil kwamen te staan. Dit keer was de verzekering van Philip en Sebastiaan wel goed geregeld en kwam er binnen een half uur iemand met een kan benzine. Hiermee konden we verder rijden om bij te tanken en zijn we niet eens zo heel laat thuisgekomen.
Na diverse parken als de Pilanesberg en het Lion & Rhino park gezien te hebben moet ik zeggen dat de Drakensberg toch echt het mooiste stukje Zuid-Afrika is wat ik tot nu toe gezien heb. Als je door de bergen heen loopt geeft dat echt zo’n goed gevoel en het is echt prachtig om te zien. Hopelijk kan ik het gevoel een klein beetje delen met wat foto’s die we gemaakt hebben :-)
(Foto’s staat weer door elkaar, ik moet eens kijken of ik dat kan fixen.)
Gisteren heeft onze vriend Tom uit George ons een heerlijke Potjie Kos voorgeschoteld. Een paar weken geleden was een vriend van hem uit India overgekomen en had ons een heerlijke typische Bombay curry gemaakt. Tom heeft toen goed opgelet en heeft nu voor ons allemaal een grote potjie met curry gemaakt. Bij een potjie kos wordt een grote ijzeren pot op vuur gezet en daarin wordt de maaltijd gekookt.
Zoals altijd zijn Indiase maaltijden nogal scherp. Ons werd verteld dat het een van de mildere curries is maar je kon aan iedereen zien dat ze het nogal zwaar hadden. Het zweet brak de meesten wel uit :-)
Bedankt Tom voor de heerlijke curry!